Posts Tagged ‘ποίηση’

Στην άκρη από ένα βαλσαμωμένο έπιπλο

Επιζεί ένα ωμό κομμάτι «του ίδιου».

Φυσικά δεν ξεχάστηκε εκεί.

Επέστρεψε ως άτρωτο πράγμα,

Μαθημένο σε νόμους κομψούς,

Για να γίνει μόδα.

Η στολή πυρίμαχη, γυαλιστερή,

Κυκλοφορεί πλέον και στον ήλιο

Χωρίς τον κίνδυνο της ακτινοβολίας.

Αντέχει ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

Ζει ανάμεσα σε ύποπτα, φανταχτερά πλάσματα

Και κουρνιάζει σαν ψοφίμι,

Για να παρατηρεί καλύτερα.

Ούτως ή άλλως, δεν του δίνει κανείς

Την  π α ρ α μ ι κ ρ ή  σημασία.

Πάντως όταν είναι κουρασμένο,

Βάζει τελεία.

Από την «ολόφρεσκια» συλλογή ποιημάτων της Βάσιας Μπακογιάννη «Παρανυχίδες», εκδόσεις Χαραμάδα.
Το δημοσιεύω με την άδειά της, την ευχαριστώ πολύ. 

Άνθρωποι που πέρασαν τη ζωή τους ρυθμισμένα και ήρεμα,

ανάμεσα σε ώρες εργασίας και αμίλητα συζυγικά νεκρόδειπνα,

λίγος καφές στο τέλος του φαγητού για τη χώνεψη,

λίγα όνειρα για το φόβο της καρδιοπάθειας,

λίγη ελεημοσύνη για τη σωτηρία της ψυχής.

Ώσπου μια νύχτα, σηκώνονται στη μέση του δείπνου ξαφνικά,

από συνήθεια, μάλιστα, παίρνουν και το καπέλο τους –

και χάνονται. Που πάνε; Κανείς δεν ξέρει. Μα η δίψα τους

καίει

κι η απόγνωση μεγαλώνει τους ορίζοντες.

Έτσι σκέφτηκαν, δηλαδή, να κάνουνε για μια στιγμή.

Ύστερα πέρασε. Σκουπίζουνε το λίγο ιδρώτα πλάι στη μύτη

και μπαίνουν αθόρυβα στην κρεβατοκάμαρα. Ενώ στο διάδρομο

μένει μονάχο, πάνω στην καρέκλα, το καπέλο

σαν το πικρό ανάχωμα ενός τάφου

που σκέπασε βαριά κι ανέκκλητα

όλη τη ζωή τους.

 
 
Από το βιβλίο του του Τάσου ΛΕΙΒΑΔΙΤΗ, μια επιλογή ποιημάτων από τον ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΝΤΟ: «Υάκινθοι, βιολέτες και ηλιοτρόπια», εκδόσεις Κέδρος. 

Το άρθρο το διορθώνω γιατί είναι αδιανόητα φρικιαστική η πληροφορία πίσω από τα κραυγαλέα ΜΜΕ σε παγκόσμια κλίμακα. Λυπάμαι γιατί προφανώς βιάστηκα να δημοσιεύσω το εύπεπτο αλλά είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον πως κατασκευάζονται «οι άγιοι της παγκοσμιοποίησης».

Αφήνω το πρώτο κομμάτι ως έχει αλλά το «ζουμί», η αλήθεια πίσω από τις κατασκευές των ΜΜΕ είναι στο τέλος (τα ξαναγράφω και εδώ)
είτε στο
http://parallhlografos.wordpress.com/2011/10/07/stevejobs/ (που είναι ελληνικό άρθρο περιληπτικό) είτε στο
http://www.away.gr/2010/06/18/inside-chinese-suicide-factory-workers/ (αποσπασματική ελληνική μετάφραση του παρακάτω αγγλικού κειμένου)
http://www.dailymail.co.uk/news/article-1285980/Revealed-Inside-Chinese-suicide-sweatshop-workers-toil-34-hour-shifts-make-iPod.html (ολόκληρο το αγγλικό κείμενο με τις τραγικές λεπτομέρειες).

Στις 12 Ιουνίου του 2005, ο ιδρυτής της Apple που πέθανε χθες, είχε κάνει μια συγκλονιστική ομιλία κατά την τελετή αποφοίτησης στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Κατά τη διάρκειά της, οι περισσότεροι απόφοιτοι έκλαιγαν συνεχώς. Στο τέλος, το χειροκρότημα δεν θα σταματούσε εάν δεν εκλιπαρούσε ο ίδιος τους φοιτητές, τους καθηγητές, τους συγγενείς και φίλους, «please stop, before Ι start».
Η ομιλία έχει διαβαστεί από εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο και αποτελεί ένα είδος αυτοβιογραφίας αλλά και την πνευματική κληρονομιά αυτού του ξεχωριστού ανθρώπου. (περισσότερα…)

Χορικό

Posted: Αύγουστος 21, 2011 in ποίηση-λογοτεχνία
Ετικέτες: ,

Υπάρχουνε λύπες που κανείς δεν τις ξέρει.

Υπάρχουνε βάθη που δεν τ’ ανιχνεύει

ο ήλιος. Όρη σιωπής περιβάλλουν τα χείλη.

Και σιωπούν όλοι οι μάρτυρες. Τα μάτια δε λένε.

Δεν υπάρχουν σκάλες τόσο μεγάλες

να κατέβει κανείς ως εκεί που ταράζεται

του ανθρώπου ο πυρήνας. Αν μιλούσε η σιωπή,

αν φυσούσε, αν ξέσπαγε – θα ξερίζωνεν όλα

τα δέντρα του κόσμου.

Νικηφόρος Βρεττάκος «τα ποιήματα»
τόμος δεύτερος,
εκδόσεις Τρία Φύλλα
 

… πόσο ανακουφιστικά αληθινός! …τι όμορφο λιμάνι… η ποίηση, σα χάδι βελούδινο σε φονικά βράχια, πόσο βαστάει να τα μαλακώσει;

Σ’ έχω σκεπάσει με φύλλα και κλαδιά της καρδιάς –

μια μεγάλη σημαία από άνθη και χρώματα,

να θαμπώσω τους φύλακες της νυχτός, να μπορέσω

να σε βγάλω πιο πέρα. Να περάσεις ανέγγιχτη

την αλέα της λησμονιάς.

Να διαβείς

καθώς μια βασίλισσα που πάνω σ’ ένα άρμα

χρυσό όρθια στέκεται κι έχοντας

ανοιγμένα τα χέρια της παραμερίζει το χρόνο.

Νικηφόρος Βρεττάκος, «τα ποιήματα»
Τόμος δεύτερος, εκδόσεις Τρία Φύλλα
 
…να περάσεις ανέγγιχτη την αλέα της λησμονιάς…

Συλλαβές

Posted: Ιουνίου 21, 2011 in ποίηση-λογοτεχνία
Ετικέτες: ,

Κι ό,τι μ’ απόμεινε απ’ το πέρασμά σου

σιγά-σιγά ο χρόνος το λειαίνει

σαν ένα βότσαλο της ποταμιάς.

Μονάχα πιά για τ’ όνομά σου είμαι σίγουρος.

Κι όλο το λέω, το ξαναλέω μπρος στη θάλασσα

μήπως και κάποια νύχτα,

όταν μας πνίγουνε τα σύρματα κι η πέτρα,

το χρειαστώ σα λέξη σωτηρίας

κι ανακαλύψω αιφνίδια πως κι αυτό έχει σβήσει.

Τίτος Πατρίκιος
“Λυσιμελής Πόθος”,
εκδόσεις Καστανιώτη & Διάττων

Συλλαβές… βότσαλο… ποταμιά… θάλασσα… νύχτα… πέτρα… σωτηρία… Πατρίκιος… αγαπημένα σωτήριος ποιητής.

Φαίνεται πως το ένστικτο του γραφιά μέσα μου και του μανιακού πολέμιου της προχειρότητας μ’ έχουν μονοχνοτίσει. Φέρτε μου το Θεό, θα συνεννοηθώ αμέσως. Με τους ανθρώπους είναι το δύσκολο.

Καθώς γυρνάω στο σπίτι αργά για φαγητό, βρίσκω την κυρία Ευγενία να τα έχει όλα έτοιμα, σκεπασμένα, και να κάθεται με θρησκευτική προσήλωση μπροστά στο ραδιόφωνο. Βέβαια, το λόγο κάποιου πολιτικού αρχηγού ακούει, μολονότι αμφιβάλλω αν καταλαβαίνει καλά. Κι όχι επειδή δεν έχει την απαιτούμενη μόρφωση· τουναντίον, επειδή ο λόγος δεν έχει την απαιτούμενη δομή τη στοιχειώδη. Άλλ’ αντ’ άλλων. Φτήνια και μακρηγορία χωρίς αντίκρισμα. Έτσι μου’ ρχεται να της το κλείσω. Αν όχι να βγω στα μπαλκόνια να το φωνάξω: Τίποτε απ’ όλα αυτά που περιφέρουν επί αιώνες τώρα, στα σχολεία, στις εκκλησίες, στις κομματικές συγκεντρώσεις, δεν παίρνει διαβατήριο για την ψυχή, αν προηγουμένως δεν έχει την οφειλόμενη θεώρηση από τα μέσα τα εκφραστικά. Οι νόμοι της τέχνης είναι και νόμοι της ζωής. Ο πολιτικός οφείλει να μη διαφέρει σαν αντίληψη απ’ τον καλλιτέχνη. Και στην αντίληψη του καλλιτέχνη ο αγώνας για τη σωτηρία του ανθρώπου είναι αγώνας για την ορθή έκφραση, και τίποτε άλλο. Σε τέτοιο σημείο, που θα έλεγα ότι και οι πλέον αντίθετες τοποθετήσεις απέναντι στο ίδιο πρόβλημα εξισώνονται αν η εν τέχνη δικαίωσή τους είναι του αυτού υψηλού βαθμού.

Η ποιότητα στηρίζει τους θεούς, κι είναι για να μην το’ χουν κατανοήσει εγκαίρως οι Ιερείς που παιδεύεται άδικα η ανθρωπότητα.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Οδυσσέα Ελύτη: «τα δημόσια και τα ιδιωτικά», εκδόσεις ίκαρος
 

Ακούγεται (σχεδόν;) αστεία στις μέρες μας η άποψη του ποιητή, όμως δε σημαίνει ότι αναιρείται η αλήθεια και η διαχρονικότητα αυτής της άποψης.

Πολιτική

Posted: Απρίλιος 3, 2011 in ποίηση-λογοτεχνία
Ετικέτες: ,

Σε μέρες βουερές που το ένστικτο στροβιλιζόταν καθώς

τις παραμονές της γένεσης το σκοτάδι,

στης ταραχής τον αιώνα όταν γυρίζανε

εμποδισμένα τα κοπάδια από παντού κι αλλάζοντας

μάταια προσανατολισμούς βελάζανε χαμένα

το ένα από το άλλο ανάμεσα στην καθισμένη θύελλα,

είδα πως άλλο δε μου μένει: εκτός ν’ ανασυντάξω

την ομορφιά και την ψυχή του κόσμου – να συνάξω

τα σκορπισμένα άλογα του ήλιου σ’ ένα βιβλίο μου.

Νικηφόρος Βρεττάκος, “τα ποιήματα”, τόμος δεύτερος, εκδόσεις Τρία Φύλλα