Posts Tagged ‘αυτοεκτίμηση’

narkissism third rahx

psycheandlife: Κάνω το σχόλιο στην αρχή για τυχόν επιπόλαιες παρανοήσεις και βιαστικά συμπεράσματα…

Είναι ένα απόσπασμα απ’ το εξαιρετικά ενδιαφέρον, επίκαιρο και (κατ’ εμέ) αποκαλυπτικό βιβλίο του Stephan Marks (βεβαίως και αυστηρά ΧΩΡΙΣ να βγαίνει το συμπέρασμα ότι ήταν μόνο ο ναρκισσισμός η αιτία που ακολούθησαν εκατομμύρια άνθρωποι τον Χίτλερ, οι λόγοι είναι αρκετά πολύπλοκοι και πολυπαραγοντικοί. Η επιλογή του αποσπάσματος είναι απολύτως υποκειμενική –που ομολογουμένως δεν ήταν ούτε εύκολη ούτε γρήγορη– … ψάχνοντας και προσπαθώντας να κατανοήσω με την ματιά του ψυχοθεραπευτή).

Γράφει ο μεταφραστής Στράτος Δορδανάς
«… Ο Stephan Marks δεν είναι ιστορικός αλλά κοινωνιολόγος και αυτό του επέτρεψε να χρησιμοποιήσει συνδυαστικά τα πορίσματα και άλλων γνωστικών κλάδων, όπως της κοινωνικής ανθρωπολογίας, της εθνολογίας, της ψυχιατρικής και ψυχανάλυσης, της ψυχολογίας, στηριζόμενος σε πλούσια βιβλιογραφία.
…αυτή η ιστορία “από τα κάτω” κρίνεται απαραίτητη για τη διερεύνηση και ερμηνεία των κινήτρων που ώθησαν τους ανθρώπους αυτούς να συμμετάσχουν στις διάφορες οργανώσεις, ταυτίζοντας την τύχη τους με την τύχη του εθνικοσοσιαλιστικού κράτους. Ο Marks διατυπώνει προς την κατεύθυνση αυτή μια σειρά καίριων ερωτημάτων και μέσω των απαντήσεων διερμηνεύει τη “γοητεία” που άσκησε ο Χίτλερ στα πλήθη, επιστρέφοντας πίσω στους ανθρώπους της εποχής και στις ανάγκες τους. Η Γερμανία του Μεσοπολέμου επιζήτησε έναν “λυτρωτή” από τα δεινά του Μεγάλου Πολέμου και, όταν τον βρήκε στο πρόσωπο του Χίτλερ, πορσδέθηκε σ’ αυτόν και πίστεψε τις υποσχέσεις του γιατί είχε την ανάγκη να το κάνει. (περισσότερα…)

Η γλώσσα πλάθει πραγματικότητες. Με όσα λέμε και με τον τρόπο με τον οποίο τα λέμε· με όσα αποσιωπούμε, με τις γνώμες που εκφράζουμε και τις προθέσεις πίσω από τα λόγια μας, μπορούμε να δημιουργήσουμε μια πραγματικότητα για εμάς και για όσους μας περιβάλλουν. Υπάρχουν λέξεις που ανοίγουν πιθανότητες και άλλες που τις κλείνουν, δημιουργικές και καταστροφικές συζητήσεις, μέχρι και δηλώσεις που μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Τα λόγια μας μπορούν να εμπνεύσουν εμπιστοσύνη ή δυσπιστία.

Ακόμα και αν δεν το αντιλαμβανόμαστε πλήρως, πολλοί συνεχίζουμε να καλλιεργούμε τα σχήματα σκέψης και τις απόψεις για τα ανθρώπινα όντα και τη γλώσσα της καρτεσιανής εποχής. Γι’ αυτό πολλές φορές πιστεύουμε ότι υπάρχει μία μόνο αλήθεια απέναντι στα γεγονότα, ότι τα πράγματα έχουν ορισμένα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και ότι κάθε άνθρωπος έχει γνωρίσματα που δεν αλλάζουν. Τότε, μας φαίνεται ζωτικής σημασίας να μάθουμε νέες ικανότητες και να απαλλαγούμε από ορισμένους τρόπους που έχουν ριζώσει μέσα μας όπως, για παράδειγμα, να αμφισβητούμε όσα έχουμε μάθει προκειμένου να ανανεώσουμε τη ματιά μας για όσα ξέρουμε. Όπως διαβεβαιώνει ο Άλβιν Τόφλερ, «οι αναλφάβητοι του μέλλοντος δε θα είναι εκείνοι που δεν ξέρουν γραφή και ανάγνωση, αλλά εκείνοι που δεν ξέρουν να μαθαίνουν, να ξεμαθαίνουν και να ξαναμαθαίνουν«. (περισσότερα…)

Ποιοι είστε; Πως θα περιγράφατε τον εαυτό σας; Για ν’ απαντήσετε σ’ αυτά τα δύο ερωτήματα, το πιο πιθανό είναι να αναφερθείτε στην προσωπική σας ιστορία, σ’ ένα παρελθόν που έχετε ζήσει, με το οποίο όμως είστε αναμφίβολα δεμένοι και από το οποίο θεωρείτε δύσκολο να ξεφύγετε. Ποιες είναι οι αυτοπεριγραφές σας; Μήπως αυτές οι μικρές ξεκάθαρες ετικέτες που συσσωρεύσατε μια ολόκληρη ζωή; Έχετε ένα συρτάρι γεμάτο από αυτοχαρακτηρισμούς που το χρησιμοποιείτε τακτικά; Μπορεί να συμπεριλαμβάνει καρτέλες, όπως είμαι νευρικός, είμαι ντροπαλός, είμαι βαρετός, δεν ξέρω από μουσική, είμαι αδέξιος, ξεχνώ εύκολα κι ένα σωρό άλλα επιπρόσθετα «είμαι» που αδιάκοπα χρησιμοποιείτε. Ίσως να έχετε και πολλά θετικά «είμαι», όπως»: είμαι αξιαγάπητος, είμαι καλός στο σκάκι, είμαι γλυκός.

Οι αυτοπεριγραφές δεν είναι από μόνες τους λαθεμένες, μπορεί όμως να χρησιμοποιηθούν με επιζήμιο τρόπο. Το να βάζουμε ετικέτες μπορεί να είναι κάτι ιδιαίτερα καταστροφικό για την ωρίμανση. Είναι εύκολο να χρησιμοποιούμε ετικέτες ως δικαιολογία για να παραμείνουμε ίδιοι. Ο Σέρεν Κίρκεγκωρ έγραφε: «Από τη στιγμή που με χαρακτηρίζετε με κάνετε αρνητικό». Όταν το άτομο πρέπει να ζήσει σύμφωνα με ετικέτες, ο εαυτός του παύει να υπάρχει. Το ίδιο ισχύει και για τις ετικέτες που κολλάμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας. Αρνιέστε τον εαυτό σας όταν τον ταυτίζετε με ταμπέλες, αντί να τον συγκρίνετε με τη δυνατότητά σας για ωρίμανση. (περισσότερα…)

Το άρθρο το διορθώνω γιατί είναι αδιανόητα φρικιαστική η πληροφορία πίσω από τα κραυγαλέα ΜΜΕ σε παγκόσμια κλίμακα. Λυπάμαι γιατί προφανώς βιάστηκα να δημοσιεύσω το εύπεπτο αλλά είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον πως κατασκευάζονται «οι άγιοι της παγκοσμιοποίησης».

Αφήνω το πρώτο κομμάτι ως έχει αλλά το «ζουμί», η αλήθεια πίσω από τις κατασκευές των ΜΜΕ είναι στο τέλος (τα ξαναγράφω και εδώ)
είτε στο
http://parallhlografos.wordpress.com/2011/10/07/stevejobs/ (που είναι ελληνικό άρθρο περιληπτικό) είτε στο
http://www.away.gr/2010/06/18/inside-chinese-suicide-factory-workers/ (αποσπασματική ελληνική μετάφραση του παρακάτω αγγλικού κειμένου)
http://www.dailymail.co.uk/news/article-1285980/Revealed-Inside-Chinese-suicide-sweatshop-workers-toil-34-hour-shifts-make-iPod.html (ολόκληρο το αγγλικό κείμενο με τις τραγικές λεπτομέρειες).

Στις 12 Ιουνίου του 2005, ο ιδρυτής της Apple που πέθανε χθες, είχε κάνει μια συγκλονιστική ομιλία κατά την τελετή αποφοίτησης στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Κατά τη διάρκειά της, οι περισσότεροι απόφοιτοι έκλαιγαν συνεχώς. Στο τέλος, το χειροκρότημα δεν θα σταματούσε εάν δεν εκλιπαρούσε ο ίδιος τους φοιτητές, τους καθηγητές, τους συγγενείς και φίλους, «please stop, before Ι start».
Η ομιλία έχει διαβαστεί από εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο και αποτελεί ένα είδος αυτοβιογραφίας αλλά και την πνευματική κληρονομιά αυτού του ξεχωριστού ανθρώπου. (περισσότερα…)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Πριν από λίγο καιρό, μια νεαρή γυναίκα μας έλεγε: «Συνεχώς αμφιβάλλω για τον εαυτό μου. Είναι τόσα πολλά αυτά που θα’ θελα ν’ αλλάξουν στη ζωή μου, τόσα πολλά αυτά που δεν με ικανοποιούν. Υπάρχουν, όμως, και στιγμές που νιώθω αληθινά περήφανη για μένα, όσο κι αν αντιπαθώ αυτή τη λέξη. Οι πανέμορφες, χαλαρές στιγμές που μοιράζομαι με τον άντρα μου και τα παιδιά μου. Νιώθω να με πλημμυρίζει ένα αίσθημα πληρότητας, εσωτερικής ευτυχίας και γαλήνης, όπως σπάνια έχουμε την ευκαιρία να νιώσουμε στη ζωή μας, αν το καλοσκεφτούμε. Νιώθω πραγματικά ευτυχισμένη που έχουμε μια τόσο δεμένη κι αρμονική οικογένεια. Είναι ένα αίσθημα που με κατακλύζει βαθιά, κάτι σαν καθαρή, πρωτογενής συγκίνηση, κάπως πιο «εγκεφαλικό», θα λέγαμε, η ικανοποίηση για κάτι που «έφτιαξες»: βλέπεις αυτά τα τρισχαριτωμένα πλάσματα, όσο κι αν ώρες ώρες σε εξουθενώνουν, γεμάτα από τη χαρά της ζωής, ανοιχτά και πρόσχαρα με όλους. Νιώθω να’ χω συμβάλει κι εγώ σ’ αυτό, δεν έγινε από μόνο του, έχω κι εγώ μερίδιό μου, είναι δικό μας δημιούργημα, δεν έγινε τυχαία: δεν είναι εύκολο να μεγαλώνεις τρία παιδιά και να συνεχίζεις πάντα να δουλεύεις».

——————————————————————————————————————————————————-

Τ ι   ε ί ν α ι   α υ τ ό   π ο υ   «τ ρ έ φ ε ι»   τ η ν   α υ τ ο ε κ τ ί μ η σ η¨ :
Τ ο   α ί σ θ η μ α   ό τ ι   ο ι   ά λ λ ο ι   σ ε   α γ α π ο ύ ν
   +
Τ ο   α ί σ θ η μ α    ό τ ι   μ π ο ρ ε ί ς   ν α   τ α   κ α τ α φ έ ρ ε ι ς

——————————————————————————————————————————————————-

Μέσα από τις δραστηριότητές μας, αυτό που τις περισσότερες φορές προσπαθούμε να καλύψουμε είναι  δύο βασικές εσωτερικές ανάγκες, εξίσου σημαντικές και οι δύο για την αυτοεκτίμησή μας: να νιώσουμε ότι οι άλλοι μας αγαπούν (εκτιμούν τις ικανότητές μας, μας συμπαθούν, είμαστε δημοφιλείς, επιθυμητοί κτλ.) και ότι αξίζουμε (μπορούμε να πετύχουμε πράγματα, έχουμε τα προσόντα, είμαστε ικανοί κτλ.). Αυτές τις δύο βασικές ανάγκες προσπαθούμε πάντα να καλύψουμε: Οι πολιτικοί επιδιώκουν ν’ αναλάβουν την ευθύνη της εξουσίας (ικανότητα), επιθυμούν όμως συνάμα να είναι δημοφιλείς (αγάπη)· προσπαθούμε να διαπρέψουμε στο χώρο της εργασίας μας, όμως θέλουμε να μας εκτιμούν και οι συνάδελφοί μας· στο ζευγάρι δε μας αρκεί η αγάπη του συντρόφου μας, θέλουμε να κερδίσουμε, επιπλέον, την εκτίμηση και το θαυμασμό του. Όταν υπάρχει μονάχα το ένα, δε νιώθουμε πλήρεις: Όταν μας αγαπούν, χωρίς να μας θαυμάζουν και να μας εκτιμούν, αισθανόμαστε ότι μας φέρονται λιγάκι σαν παιδιά· όταν, πάλι, μας εκτιμούν, χωρίς όμως να αναγνωρίζουν την αξία μας, έχουμε μια γεύση ανικανοποίητου.

Η αυτοεκτίμηση δεν είναι κάτι το απόλυτο, είτε υπάρχει είτε όχι· είναι κάτι που πρέπει να «τρέφουμε» συνεχώς για να ενδυναμώνουμε την προσωπικότητα. Είναι κάτι ρευστό, που διαρκώς μεταβάλλεται: άλλοτε είναι δυνατή, άλλοτε λιγότερο, άλλοτε σταθερή, άλλοτε λιγότερο, έχει ανάγκη να τρέφεται συνεχώς.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Η αυτοεκτίμηση» των Christophe Andre – Francois Lelord, εκδόσεις Κέδρος.

Το παράδειγμα με τους πολιτικούς, αυτή την ιστορική στιγμή, σ’ αυτή τη συγκεκριμένη χώρα σαφώς και δεν είναι το πιο πετυχημένο (μάλλον ατυχές λέγεται) αλλά επέλεξα να μην παραποιήσω ένα ξένο κείμενο! Ευελπιστώ στην κατανόησή σας!

Ο Γουώλτ Ντίσνεϋ γύρισε μια υπέροχη ταινία εδώ και μερικά χρόνια, με τίτλο Η αρκούδα της εξοχής. Αναφερόταν σε μια αρκούδα και στα δυο μωρά της κατά τους πρώτους μήνες της ζωής τους. Η μαμά-αρκούδα δίδασκε τα μωρά της πώς να κυνηγούν ψάρια και να σκαρφαλώνουν στα δέντρα. Τα δίδασκε πώς να προστατεύουν τον εαυτό τους όταν αντιμετωπίζουν κίνδυνο. Μια μέρα, η μαμά-αρκούδα για δικούς της ενστικτώδεις λόγους αποφάσισε πως ήταν καιρός να φύγει. Ανάγκασε τα παιδιά της να σκαρφαλώσουν σ’ ένα δέντρο και, χωρίς καν να κοιτάξει πίσω της, έφυγε. Για πάντα! Σύμφωνα με το αρκουδίσιο της μυαλό, είχε εκπληρώσει τη γονεϊκή της υποχρέωση. Δεν δοκίμασε να εκμεταλλευτεί τα παιδιά της, επιβάλλοντάς τους να την επισκέπτονται κάθε δεύτερη Κυριακή. Δεν τα κατηγόρησε για αγνωμοσύνη ούτε τα απείλησε ποτέ ότι θα πάθει νευρική κρίση αν την απογοήτευαν. Απλούστατα, τ’ άφησε κι έφυγε. Μέσα σ’ ολόκληρο το ζωϊκό βασίλειο, η ανατροφή των παιδιών συνίσταται στη διδασκαλία των αναγκαίων δεξιοτήτων, ώστε να γίνουν ανεξάρτητα και να πάρουν μόνα το δρόμο τους. Στα ανθρώπινα πλάσματα, το ένστικτο είναι το ίδιο, δηλαδή θέλουμε να είμαστε ανεξάρτητοι, αλλά η νευρωτική ανάγκη να κατέχουμε τον άλλο και να ζούμε τη ζωή μας μέσα από τη ζωή των παιδιών μας φαίνεται να επικρατεί κι ο σκοπός ν’ αναθρέψουμε ένα παιδί για να γίνει ανεξάρτητο μετατρέπεται στην ιδέα ν’ αναθρέψουμε τα παιδιά μας για να κρατηθούμε από πάνω τους. (περισσότερα…)

Λαϊκό παραμύθι από το Μπαγκλαντές: διασκευή από το Ημερολόγιο 2000 του Δικτύου Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών «Στέκι Μεταναστών»

Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε στο δάσος ένας κότσυφας. Μια μέρα ο κότσυφας ήταν πολύ διψασμένος, αλλά όσο κι αν έψαχνε για νερό δεν έβρισκε πουθενά. Στο τέλος πέταξε στην κορυφή ενός ψηλού δέντρου κι αγνάντεψε τριγύρω. Μακριά στο βάθος είδε έναν κήπο. «Εκεί θα βρω νερό», σκέφτηκε και πέταξε βιαστικά προς τα κει.
Μόλις έφτασε στον κήπο, είδε ένα παλιό πιθάρι. «Εδώ θα πιω νερό», σκέφτηκε και γαντζώθηκε στο στόμιο του πιθαριού. Πραγματικά στο πιθάρι είχε νερό. Το νερό όμως ήταν λίγο. ‘Εφτανε δεν έφτανε μέχρι τη μέση του πιθαριού. ‘Ετσι ο κότσυφας, όσο κι αν έσκυβε, κι αν προσπαθούσε, δεν μπορούσε να πιει.
Μια πάπια που τριγυρνούσε στον κήπο και τον είδε του είπε:
«‘Αδικα προσπαθείς. Δεν θα τα καταφέρεις. Το νερό ίσα που καλύπτει τον πάτο».
Ο κότσυφας την άκουσε, αλλά δεν απάντησε. Λίγο αργότερα τον πλησίασε μια χήνα και του είπε:
«Ε, κότσυφα, τόση ώρα προσπαθείς και σταγόνα νερό δεν ήπιες. Δεν κουράστηκες; Παράτα τα πια!»
Ο κότσυφας την άκουσε αλλά ούτε και σ’ αυτή απάντησε. Σταμάτησε για λίγο να προσπαθεί για να σκεφτεί τι θα κάνει. Τότε πέρασε απ’ το μυαλό του μια σπουδαία ιδέα. Άρχισε αμέσως να μαζεύει με το ράμφος του πετραδάκια και να τα ρίχνει μέσα στο πιθάρι. Το νερό άρχισε σιγά σιγά να ανεβαίνει. Όσο περισσότερα πετραδάκια έριχνε τόσο ψηλότερα ανέβαινε το νερό, μέχρι που έφτασε στο στόμιο του πιθαριού. Τότε ο κότσυφας βούτηξε μέσα το ράμφος του και ήπιε, ήπιε μέχρι που ξεδίψασε. Και τότε γύρισε και είπε στην πάπια και τη χήνα που κοίταζαν απορημένες:
«Τώρα καταλαβαίνετε γιατί δεν σας απαντούσα; Προσπαθούσα να μην σας ακούω!»

Μ η ν ύ μ α τ α :
* Ποτέ μην ακους αυτούς που σου λένε ότι δεν μπορείς.
* Έχε εμπιστοσύνη στον εαυτό σου.

Από το βιβλίο των Δάφνη Φιλίππου – Πόλα Καραντάνα: «Ιστορίες για να ονειρεύεσαι… Παιχνίδια για να μεγαλώνεις…», εκδόσεις Καστανιώτη

Υπάρχει ένας κάβουρας στις βαθιές θάλασσες, που επειδή η φύση του χάρισε μαλακό και απροστάτευτο στομάχι, χώνεται στο πρώτο άδειο όστρακο που θα συναντήσει και προσπαθεί να το κάνει σπίτι του.
Συχνά το στολίζει και με πολύχρωμες θαλάσσιες ανεμώνες.
Αυτό το κάνει για να ξεγελά τους εχθρούς του. Ή και για να ξεγελά λιγάκι και τον εαυτό του. Ξέρει κανείς;
Είναι γνωστός ως ο ερημίτης κάβουρας.

Μπορεί να είσαι ερημίτης κάβουρας και να μη ζεις στις βαθιές θάλασσες. Δεν μπορεί;
Αν γεννήθηκες με μαλακό στομάχι απροστάτευτο κι έχεις χαθεί στο πρώτο άδειο όστρακο που συνάντησες για να σωθείς, μην το σκέφτεσαι… Το’ χουν κάνει πολλοί. Να θυμάσαι μόνο τις θαλάσσιες ανεμώνες.
Κανείς άλλος μην περιμένεις να σου στολίσει το όστρακό σου…

Από το βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη: «Στον ίσκιο των πουλιών», εκδόσεις Καλέντης