Archive for the ‘σκέψεις’ Category

…ένα δεύτερο αντίο

Posted: Νοέμβριος 11, 2014 in σκέψεις

Κι είναι μέσα του Νοέμβρη κι εσύ έχεις κοντά 45 μέρες που χαροπαλεύεις…

κι εγώ πηγαινοέρχομαι επικουρικά και με τυφλά βήματα σε ένα ακόμα νοσοκομείο και κάθε φορά σε αντικρύζω στη φθορά στο δρόμο για ένα ακόμα τέλος

και μοιάζει τόσο σύντομο να το ξαναζώ, η προηγούμενη φορά ήταν που «έφευγε» το παιδί σου κι εσύ απουσίαζες, κι εσύ, ο πατέρας και η άλλη, η μάνα

κι είχα τόσο πόνο, τότε, που δεν ήξερα που να τον ακουμπήσω, τον μοιραζόμουνα κάθε βράδυ με τις αποκλειστικές μα ήταν τόσο λίγο και δεν έφτανε και τελικά λούφαξε μέσα μου
(περισσότερα…)

At the end of the day, you can focus on what' s tearing you apart, or what' s holding you together

At the end of the day, you can focus on what’ s tearing you apart, or what’ s holding you together.

…πολλά σχετίζονται με την αγριότητα αυτού του κόσμου!! ένα από τα σημαντικότερα συστατικά που λείπουν είναι η αυτογνωσία. Δυστυχώς (ή και ευτυχώς) η αυτογνωσία και η αυτοαντίληψη του εαυτού είναι μια δύσκολη και επίπονη διαδικασία (και βεβαίως όχι στατική). Τις περισσότερες φορές οι άνθρωποι καθρεφτίζουν το τέρας που έχουν μέσα τους στον απέναντι, χωρίς καν να υποψιάζονται ότι τους αφορά, ότι είναι το δικό τους τέρας!!

…και ξέρεις όσο πιο πολύ φωνάζεις και μάχεσαι το όποιο απέναντι τέρας που τόσο σίγουρος είσαι ότι είναι ο απροκάλυπτος εχθρός, τόσο πιο πολύ μεγαλώνει και το μέσα σου τέρας… και μεγαλώνει μπας και το ακούσεις, μπας και του δώσεις σημασία αλλά… ναι το αναγνωρίζω ότι είναι δύσκολο…
Είναι πιο εύκολο, αυθόρμητο, βολικό και αναίμακτο… να θυματοποιείσαι, να είσαι ο καημένος, ο ριγμένος, ο χαμένος (προσωπική πείρα χρόνων!!). Είναι βολικός τέτοιος πόνος να σου φταίει πάντα κάποιος άλλος για τα δεινά της ζωής σου. Βολικός για σένα (ίσως άθελά σου, ας το πούμε ότι γίνεται ασυνείδητα) αλλά είναι βολικό και για το γνωστό «σύστημα» που μας φταίει, λες και δεν το φτιάξαμε ΚΑΙ εμείς (με τον όποιο τρόπο συμμετοχής ή μη συμμετοχής δεν είναι το θέμα να μοιράσουμε ευθύνες αλλά το «εδώ και τώρα»). (περισσότερα…)


[φωτογραφία: Νέστος χειμώνας του 2003 (;) ίσως!]

Είμαστε σε γιορτινή περίοδο κι εφέτος… (όπως κάθε χρονιά δηλαδή …μόνο που ετούτη τη χρονιά κάτι έχει ριζικά και αμετάκλητα αλλάξει!)
Δεν νιώθω άνετα να το δημοσιοποιώ αλλά ποτέ δεν αγάπησα τις γιορτές, πάντα ένιωθα άβολα και μελαγχολικά, μόνο κάποιες στιγμές μέσα από τα μάτια των παιδιών που ενθουσιάζονται και το εκφράζουν με τσιριχτά και γέλια, χαζεύοντας τον ενθουσιασμό τους καταφέρνω να πάρω μια στάλα από την αίσθηση της γιορτής.
Η Κατερίνα τέτοια εποχή, τα τελευταία χρόνια, μας αποχαιρετούσε γιατί έφευγε για «άλλες πατρίδες» όπως λέγαμε μαζί και εννοούσαμε τις αγαπημένες χώρες της Λατινικής Αμερικής. Εξαίρεση ήταν η περσινή χρονιά που ήταν ήδη άρρωστη και είχε αποτραβηχτεί στην Εύβοια. Μαζί της μοιράστηκα, την προ-προ τελευταία χρονιά (τον Δεκέμβρη του 2008) το πως ο χειμώνας μπορεί να γίνει γλυκιά άνοιξη σ’ αυτές τις άλλες πατρίδες και να υποδέχεσαι τον καινούργιο χρόνο στο Chiloe, ένα νησάκι δίπλα στη Χιλή, τρώγοντας ποπ κόρν και πίνοντας Χιλιανό κρασί γιατί όλα (μα όλα!!) τα μαγαζιά ήταν κλειστά!

Εφέτος κανείς δεν θα πάει ταξίδι, (τουλάχιστον όχι μεγάλο και όχι από τους ανθρώπους που γνωρίζω και αγαπώ),
εφέτος είμαστε όλοι οι υπόλοιποι εδώ, εγκλωβισμένοι στην Ελλάδα, στην πληγωμένη δική μας χώρα, (περισσότερα…)

Το κρίσιμο σημείο βρίσκεται στη διαφορά του να έχει κανείς εξουσία από το να είναι εξουσία. Σχεδόν όλοι μας ασκούμε εξουσία τουλάχιστον σε κάποιο στάδιο της ζωής μας. Όσοι ανατρέφουν παιδιά πρέπει να ασκούν εξουσία – είτε το θέλουν είτε όχι – για να προστατέψουν τα παιδιά τους από κινδύνους και να τους δώσουν έστω και λίγες συμβουλές για το πως να φερθούν σε διάφορες περιστάσεις. Σε μια πατριαρχική κοινωνία, οι γυναίκες είναι κι αυτές αντικείμενα εξουσίας για τους περισσότερους άντρες. Τα πιο πολλά μέλη μιας γραφειοκρατικής, ιεραρχικά οργανωμένης κοινωνίας, όπως η δική μας, ασκούν εξουσία: η εξαίρεση παρουσιάζεται στα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα, όπου εκεί οι άνθρωποι είναι μόνο αντικείμενα εξουσίας.

Για να καταλάβουμε την έννοια της εξουσίας και στους δύο τρόπους ζωής, θα πρέπει ν’ αναγνωρίσουμε ότι η «εξουσία» είναι ένας πλατύς όρος με δύο εντελώς διαφορετικές σημασίες: η εξουσία μπορεί να είναι «λογική» ή «παράλογη». Η λογική εξουσία βασίζεται στην ικανότητα και βοηθάει τον άνθρωπο ν’ αναπτυχθεί. Η παράλογη εξουσία βασίζεται στη δύναμη και χρησιμεύει στην εκμετάλλευση του ανθρώπου που έχει υποτάξει. (περισσότερα…)

…σα να περιγράφει (ο ποιητής) κομμάτια που θυμίζουν εκείνη που «έφυγε», όχι απόλυτα, όμως, στο λίγο τους, στα σημεία, που λέμε… τόσο πετυχημένα!

Γράφει, λοιπόν, «ο ποιητής»:

«Από τα χέρια των γονιών μου, που δεν ήταν ποτέ

ενωμένα, ξέφυγε η ισορροπία της ψυχής μου.

Δια παντός. Άργησα τόσο να το καταλάβω!

Μια ζωή κάθιζα στο σκαμνί τον εαυτό μου,

με την κατηγορία πως δεν είχε τη δύναμη, ή την ικανότητα,

ή την εξυπνάδα, να κερδίσει αυτή την τόσο ζηλευτή ισορροπία.

Μια ζωή εμπιστεύθηκα κι ακολούθησα, σαν πεινασμένο

σκυλί, τσαρλατάνους, τυχοδιώκτες, αγύρτες, ταχυδακτυλουργούς, (περισσότερα…)

…μια σιωπή

Posted: Αύγουστος 11, 2011 in σκέψεις
Ετικέτες:

Όταν έρχονται άγριες εποχές, κι είναι μπόλικες τώρα τελευταία, σα να γλιστρώ, βυθίζομαι στη σιωπή, έχει ασάλευτη ηρεμία και ερημιά εκεί αλλά έχει και μια ηδονή. Εσύ με σένα, κανένας θόρυβος, καμμιά ενόχληση, η βουτιά είναι μέχρι τον πάτο, πατάς άμμο ή κοφτερά βράχια ή και τα δυό, εξαρτάται…

Έτσι… να κοιτώ, να ταξιδεύω σε μια θάλασσα ή σ’ έναν ουρανό και να κάνει ο νους περάσματα, κάπου σταματάει πάντα, έτσι όπως χάνεται στα βάθη κι αρχίζει ένας βουβός σπασμός, η σιωπή αντάμα με τη λύπη, που κάπου κάπου γίνεται και δυνατό κλάμα, σπαραγμός. Είναι σα να σχίζονται τα μέσα σου, να ξεριζώνονται και… πονάς, σου κόβονται κομμάτια… αλήθεια πονάς… δεν το νομίζεις, νιώθεις τον πόνο και λυγίζεις στα δυό.

Το νιώθουν, άραγε όλοι οι άνθρωποι αυτό; Ρωτώ διάφορα τους ανθρώπους αυτό, όμως, δεν το γνωρίζω, δηλώνω άγνοια… τι να ρωτήσεις κιόλας; εσάς πονάνε τα σωθικά σας όταν κλαίτε; όταν πονάτε; μμμ… σα χαζό ακούγεται και πολύ αδιάκριτο, ποιός θέλει να μιλήσει για τα μέσα του; (περισσότερα…)

…ένα αντίο…

Posted: Ιουλίου 26, 2011 in σκέψεις
Ετικέτες: , ,

Η αδελφή μου, η Κατερίνα, «έφυγε» για το μεγάλο ταξίδι. Δεν ξέρω αν είναι το τελευταίο της, δεν ξέρω πως μπορεί να υπάρχει η έννοια του τέλους, για να είμαι ειλικρινής δεν θέλω να ξέρω, έτσι από πείσμα, θυμό και πόνο. Δυστυχώς, έχω αμφιβολίες για τη ζωή μετά το θάνατο και είναι ακόμα πιο δύσκολο να δεχτώ αυτό που βιώνω: την απόλυτα μόνιμη απουσία της.

Στη διαδρομή των δύο χρόνων της αρρώστιας της, που απ’ την αρχή ήταν μια ιδιαίτερα δύσκολη διαδρομή, δεν ήταν ο πιο βολικός κι εύκολος συνταξιδιώτης, άλλωστε το ταξίδι ήταν δικό της και ήταν σεβαστό (αν και ο τρόπος της ήταν δυσβάσταχτος)  ότι ήταν αυτή που έθετε τους όρους. Ένας όγκος στο στήθος που διαγνώστηκε πριν δύο χρόνια 3.5 c.m. κι έφτασε – επέλεξε και τον άφησε να φτάσει – μετά από ένα χρόνο στα 18.5 c.m.!!!!! Οι λόγοι του «γιατί τον άφησε» πολλοί και κουβαλάνε πολύ φόβο ίσως και τρόμο αλλά και πολύ πόνο, οι υποθέσεις ακόμα περισσότερες, το αποτέλεσμα το τραγικότερο: μετάσταση στους πνεύμονες πάνω στο χρόνο, πολλαπλές μεταστάσεις στον εγκέφαλο, στον ενάμιση χρόνο και υγρό στους μηνίγγους που προκάλεσε και την σταδιακή της παράλυση!! Ήταν κατάκοιτη τους τελευταίους 5.5 μήνες και άφησε την τελευταία της αναπνοή την Πέμπτη 14 Ιούλη 2011, στα 47 και κάτι χρόνια της. (περισσότερα…)

IMG_2273-windows-rain-flowers-700px

«Ποτέ μην αμφιβάλλετε ότι μια μικρή ομάδα από σκεπτόμενους,
δεσμευμένους στον σκοπό τους, πολίτες μπορεί ν’αλλάξει τον κόσμο.
Στην πραγματικότητα, είναι και το μόνο που έχει ποτέ συμβεί». 
 Margaret Mead (1901 – 1978), πολιτιστικός ανθρωπολόγος

Θα’ θελα να γράψω κάτι εδώ …. ένα εισαγωγικό σημείωμα, όπως λέγεται, που να εξηγεί τους λόγους ύπαρξης αυτού του blog, αλλά δυσκολεύομαι γιατί ο λόγος είναι μόνο ένας … η ανάγκη για ένα παράθυρο στον κόσμο, για να μοιραστεί, έστω και λίγο, έστω για λίγο, ο φόβος που κυριαρχεί σα φάντασμα πάνω από τις ζωές μας.

Απευθύνεται σ’ αυτούς τους ανθρώπους που: (περισσότερα…)