Archive for the ‘αποσπάσματα από βιβλία’ Category

maccas-mcdonalds-evolution

Το 2002 τα οχτώ εστιατόρια McDonald’s της Βολιβίας έκλεισαν οριστικά τις πόρτες τους.
Η εκπολιτιστική αποστολή τους κράτησε μόνο πέντε χρόνια.
Κανείς δεν τα απαγόρευσε. Απλά οι Βολιβιανοί τούς έστρεψαν την πλάτη, ή μάλλον, έστρεψαν αλλού την προτίμησή τους. Αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν, οι αχάριστοι, την ευγενική χειρονομία της πλέον πετυχημένης επιχείρησης του πλανήτη που με την παρουσία της τιμούσε αφιλοκερδώς τη χώρα.
Η εμμονή στην οπισθοδρόμηση εμπόδισε τη Βολιβία να εκσυγχρονιστεί και ν’ απολαύσει το πρόχειρο φαγητό και τους ιλιγγιώδεις ρυθμούς της μοντέρνας ζωής.
Οι σπιτικές πίτες εκθρόνισαν την πρόοδο. Οι Βολιβιανοί εξακολουθούν να τρώνε με αργούς ρυθμούς, τελετουργικά, προσκολλημένοι ξεροκέφαλα στις πατροπαράδοτες γεύσεις της οικογενειακής εστίας.
Έφυγε δια παντός η επιχείρηση που σε ολόκληρο τον κόσμο έχει βάλει στόχο να χαρίζει ευτυχία στα παιδιά, να απολύει τους εργαζόμενους που συνδικαλίζονται και να πολλαπλασιάζει τους παχύσαρκους.

Από το βιβλίο του EDUARDO GALEANO: “ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΑΦΗΓΟΥΝΤΑΙ”, εκδόσεις ΠΑΠΥΡΟΣ.

Advertisements

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ο Διάβολος είναι μουσουλμάνος

Ο Δάντης ήξερε πως ο Μωάμεθ ήταν τρομοκράτης. Γι’ αυτό και τον τοποθέτησε σε έναν από τους κύκλους της Κόλασης, να τον σουβλίζουν αιώνια. Ο ποιητής γράφει στη Θεία Κωμωδία: «Τον είχαν τρυπήσει, από το πιγούνι μέχρι κάτω χαμηλά…»

Στο Βατικανό, οι πάπες είχαν διαπιστώσει πως οι μουσουλμανικές ορδές που ταλαιπωρούσαν τη χριστιανοσύνη δεν ήταν πλάσματα από σάρκα και οστά, αλλά ένας τεράστιος στρατός από δαίμονες που θέριευε, όσο κι αν δεχόταν επίθεση με λόγχες, σπαθιά και αρκεβούζια.

Γύρω στο 1564, ο δαιμονολόγος Γιόχαν Βίερ είχε υπολογίσει τους διαβόλους που είχαν πλήρη απασχόληση στη γη, και δούλευαν για το χαμό των χριστιανικών ψυχών: ήταν εφτά εκατομμύρια τετρακόσιοι εννέα χιλιάδες εκατόν είκοσι εφτά διάβολοι, και δρούσαν χωρισμένοι σε εβδομήντα εννέα λεγεώνες.

Από εκείνη την καταγραφή είχαν κυλήσει πολλά κοχλάζοντα νερά κάτω από τις γέφυρες της Κόλασης. Πόσοι να είναι σήμερα οι απεσταλμένοι της; (περισσότερα…)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Η συνειδητοποίηση του εγώ, η ικανότητα, δηλαδή, που έχει κάποιος ν’ αποστασιοποιείται από τον εαυτό του, αποτελεί το διακριτικό χαρακτηριστικό του ανθρώπου. Κάποιος φίλος μου έχει ένα σκύλο, που περιμένει μπροστά στην πόρτα του εργαστηρίου του όλο το πρωί. Όταν οποιοσδήποτε πλησιάσει την πόρτα, αρχίζει να πηδά γαυγίζοντας με παιχνιδιάρικη διάθεση. Ο φίλος μου έχει τη γνώμη ότι ο σκύλος θέλει να πει το εξής: «Είμαι ένας σκύλος που περίμενε όλο το πρωί για να βρει κάποιον να παίξει. Μήπως έρχεσαι γι’ αυτό το σκοπό;» Αυτό είναι ένα θαυμάσιο αίσθημα, και όλοι όσοι έχουν σκύλους αρέσκονται να προβάλλουν τέτοιες χαριτωμένες σκέψεις στο κεφάλι του κατοικίδιου ζώου τους. Όμως στην πραγματικότητα αυτό είναι ακριβώς ό,τι δεν μπορεί να πει ο σκύλος. Μπορεί να δείξει ότι θέλει να παίξει και να δελεάσει κάποιον να του πετάξει μια μπάλα. Αλλά δεν μπορεί ν’ αποστασιοποιηθεί από τον εαυτό του και να τον δει σαν ένα σκύλο που κάνει αυτά τα πράγματα. Δεν είναι προικισμένος με τη συνείδηση του εγώ του.

Εφόσον αυτό σημαίνει ότι ο σκύλος είναι επίσης απαλλαγμένος από νευρωτικά άγχη και αισθήματα ενοχής, τα οποία αποτελούν αμφίβολης αξίας ιδιότητες για την ανθρώπινη ύπαρξη, μερικοί άνθρωποι θα προτιμούσαν να πουν ότι ο σκύλος δε φέρει την κατάρα της συνείδησης του εγώ. Ο Γ. Χουίτμαν, απηχώντας αυτή τη σκέψη, εκφράζει σε κάποιο ποιήμά του τη ζήλεια του για τα ζώα:

Νομίζω ότι θα μπορούσα

Να γυρίσω και να ζήσω με τα ζώα…

Δεν βαρυγκομούν,

Ούτε κλαυθμηρίζουν για την κατάστασή τους

Δεν ξαγρυπνούν στο σκοτάδι

Και δεν θρηνούν για τις αμαρτίες τους…

Αλλά στην πραγματικότητα η συνείδηση την οποία έχει ο άνθρωπος για τον εαυτό του αποτελεί την πηγή των ευγενέστερων ιδιοτήτων του. Είναι η βάση της ικανότητάς του να διακρίνει ανάμεσα στο «εγώ» και στον κόσμο. (περισσότερα…)

Ed.Galeano

13 Απρίλη 2015 πέθανε ένας σπουδαίος Ουρουγουανός στοχαστής, συγγραφέας και δημοσιογράφος,
ο Eduardο Galeano.
Δεν ακολούθησε την ελιτίστικη διανόηση της ουδετερότητας αλλά είχε σαφή και ηχηρή πολιτική θέση και στάση, εχθρός των απολυταρχικών καθεστώτων και αντικαπιταλιστική ‘φωνή’, ήταν άξιος γόνος της πολύπαθης Λατινοαμερικάνικης γης.
«Έχουμε κόψει τη μνήμη σε κομμάτια και γράφω προσπαθώντας να ανακτήσω την αληθινή μας μνήμη, τη μνήμη της ανθρωπότητας που είχε ακρωτηριαστεί από αλαζονεία, από ρατσισμό, από τον μιλιταρισμό και πολλούς άλλους «ισμούς», που σκότωσαν με τρομερό τρόπο το μεγαλείο μας και την ομορφιά» είχε δηλώσει σε συνέντευξή του.

Ένα απόσπασμα… εις μνήμην… και για τη μνήμη που οφείλουμε να κρατάμε και να τιμούμε με πράξεις.
Όπως γράφει: «Στο τέλος της ημέρας, είμαστε αυτό που κάνουμε για να αλλάξουμε αυτό που είμαστε»

Σελίδες 33 – 51,  –Μάθημα 3ο,  “Βασικά μαθήματα αδικίας”

Η διαφήμιση προστάζει καταναλώστε και η οικονομία το απαγορεύει. Οι επιταγές της κατανάλωσης, υποχρεωτικές για όλους αλλά ανέφικτες για την πλειοψηφία, οδηγούν σε παράνομες ενέργειες. Οι αστυνομικές σελίδες των εφημερίδων φανερώνουν πολύ περισσότερα για τις αντιφάσεις της εποχής μας από τις πολιτικές ή οικονομικές τους σελίδες.

Ισοπέδωση και ανισότητες

Η δικτατορία της καταναλωτικής κοινωνίας επιβάλλει έναν ολοκληρωτισμό αντίστοιχο με εκείνον που επιβάλλει η δίδυμη αδελφή της, η δικτατορία της άνισης οργάνωσης του κόσμου. (περισσότερα…)

november-7-1
Ας κρατήσουμε κάτι από το αθώο της ψυχής μας (υπάρχει … κι όμως ναι… πάντα υπάρχει),
ας μην δεχτούμε ότι είναι όλα τόσο κυνικά και ψεύτικα (γιατί ΔΕΝ είναι, σίγουρα όχι όλα αυτά που επιλέγουμε να ζούμε).
Ας κρατήσουμε μια αλήθεια ότι… έχουμε ανάγκη το όνειρο και την ουτοπία… ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑ.
[το παρακάτω όμορφο κείμενο είναι στο http://messornot.blogspot.gr ]
για ένα κομμάτι ήλιου
«για να νιώσεις τα πόδια σου να αιωρούνται καθώς κρέμεσαι από μια γέφυρα
για να γκρεμιστεί ο κόσμος σου φορές αμέτρητες και να δεις ότι συνεχίζει να υπάρχει άλλες τόσες
για να νιώσεις τον έρωτα σε κάθε νεκρό κι απομακρυσμένο κύτταρο του κορμιού σου
για να πετάς στα σύννεφα και να πέφτεις απ’ αυτά
για να νιώσεις μόνος και τότε να ανακαλύψεις ότι πάντα έχεις τον εαυτό σου
για να δεις ότι «να ξαναρχίσεις μπορείς και με την τελευταία σου πνοή»
και πως ο χρόνος δεν τελειώνει παρόλο που περνάει (περισσότερα…)

narkissism third rahx

psycheandlife: Κάνω το σχόλιο στην αρχή για τυχόν επιπόλαιες παρανοήσεις και βιαστικά συμπεράσματα…

Είναι ένα απόσπασμα απ’ το εξαιρετικά ενδιαφέρον, επίκαιρο και (κατ’ εμέ) αποκαλυπτικό βιβλίο του Stephan Marks (βεβαίως και αυστηρά ΧΩΡΙΣ να βγαίνει το συμπέρασμα ότι ήταν μόνο ο ναρκισσισμός η αιτία που ακολούθησαν εκατομμύρια άνθρωποι τον Χίτλερ, οι λόγοι είναι αρκετά πολύπλοκοι και πολυπαραγοντικοί. Η επιλογή του αποσπάσματος είναι απολύτως υποκειμενική –που ομολογουμένως δεν ήταν ούτε εύκολη ούτε γρήγορη– … ψάχνοντας και προσπαθώντας να κατανοήσω με την ματιά του ψυχοθεραπευτή).

Γράφει ο μεταφραστής Στράτος Δορδανάς
«… Ο Stephan Marks δεν είναι ιστορικός αλλά κοινωνιολόγος και αυτό του επέτρεψε να χρησιμοποιήσει συνδυαστικά τα πορίσματα και άλλων γνωστικών κλάδων, όπως της κοινωνικής ανθρωπολογίας, της εθνολογίας, της ψυχιατρικής και ψυχανάλυσης, της ψυχολογίας, στηριζόμενος σε πλούσια βιβλιογραφία.
…αυτή η ιστορία “από τα κάτω” κρίνεται απαραίτητη για τη διερεύνηση και ερμηνεία των κινήτρων που ώθησαν τους ανθρώπους αυτούς να συμμετάσχουν στις διάφορες οργανώσεις, ταυτίζοντας την τύχη τους με την τύχη του εθνικοσοσιαλιστικού κράτους. Ο Marks διατυπώνει προς την κατεύθυνση αυτή μια σειρά καίριων ερωτημάτων και μέσω των απαντήσεων διερμηνεύει τη “γοητεία” που άσκησε ο Χίτλερ στα πλήθη, επιστρέφοντας πίσω στους ανθρώπους της εποχής και στις ανάγκες τους. Η Γερμανία του Μεσοπολέμου επιζήτησε έναν “λυτρωτή” από τα δεινά του Μεγάλου Πολέμου και, όταν τον βρήκε στο πρόσωπο του Χίτλερ, πορσδέθηκε σ’ αυτόν και πίστεψε τις υποσχέσεις του γιατί είχε την ανάγκη να το κάνει. (περισσότερα…)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Αδαής είναι αυτός που δεν ξέρει ούτε ότι δεν ξέρει.

Το όνειρο του αδαούς

Ακολουθώντας την καθηγήτρια Μόνικα Καβαγιέ στην ερμηνεία του Φρήντριχ Νίτσε, θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι αδαείς είναι σαν τις καμήλες που αφομοιώνουν το παρελθόν και το κουβαλούν μέσα στο σώμα τους. Όπως το σκληροτράχηλο ζώο συσσωρεύει τεράστιες ποσότητες νερού και τροφής για το δύσκολο ταξίδι του μέσα στην έρημο, έτσι και ο άνθρωπος, στο ξεκίνημά του, πρέπει να μάθει να αποθηκεύει και συμπεριφορές – μ’ άλλα λόγια, να φορτωθεί τους κανόνες και να μάθει απ’ έξω πώς εφαρμόζονται.

Όλοι αρχίζουμε σαν καμήλες

Όλα αρχίζουν και ξαναρχίζουν,
κι εμείς αγνοούμε ακόμα και την άγνοιά μας.

Σ’ αυτή την αρχική περίοδο μας αρκεί να απομνημονεύουμε (καθώς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα καλύτερο), με δεδομένο ότι για την απομνημόνευση δεν απαιτείται ούτε να κατανοούμε, ούτε να αξιοποιούμε το παρελθόν. Στο ξεκίνημα, δεν μαθαίνουμε να αξιοποιούμε τίποτα. Η εμπειρία περιορίζεται στη στεγνή ανάμνηση της μάθησης.

Για να εκμεταλλευτούμε το παρελθόν θα’ πρεπε να είμαστε ικανοί να ορίσουμε ένα αξιολογικό κριτήριο γι’ αυτούς τους κανόνες και τις συνήθειες, κάτι που –λόγω της άγνοιάς μας–, δεν είμαστε σε θέση να κάνουμε.

(περισσότερα…)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Σε μια μακρινή χώρα ζούσε ένας άρχοντας, ένας φεουδάρχης τόσο ισχυρός όσο και απάνθρωπος.

Στα εδάφη του ίσχυε ο νόμος του και δεν επιτρεπόταν στους χωρικούς ούτε καν ν’ αναφέρουν το όνομα του άρχοντα. Ο λαός ζούσε καταπιεσμένος από στρατιώτες που διόριζε ο φεουδάρχης, ενώ τον έπνιγαν οι φοροεισπράκτορες που άρπαζαν και τα λιγοστά χρήματα από την πώληση της σοδειάς, του κρασιού ή των χειροτεχνημάτων.

Ο Νολάβ, όπως λεγόταν ο άρχοντας, είχε έναν πανίσχυρο στρατό από τον οποίο, μερικές φορές, έβγαιναν νεαροί αξιωματικοί που έκαναν απόπειρες ανατροπής του… Όμως, ο τύραννος κατέπνιγε τις απόπειρες με αίμα και φωτιά.

Ο ιερέας του χωριού ήταν τόσο καλός, όσο κακός ήταν ο άρχοντας. Όλοι τον σέβονταν για την πίστη του, κι αυτός αφιέρωνε τη ζωή του για να βοηθά τους άλλους και να διδάσκει τις βαθιές του γνώσεις.

Ζούσαν μαζί του στο σπίτι δεκαπέντε ή είκοσι μαθητές που ακολουθούσαν το δρόμο του κι αντλούσαν γνώσεις από κάθε χειρονομία κι από κάθε λέξη του.

Μια μέρα, ύστερα από την πρωινή προσευχή, συγκέντρωσε τους μαθητές του και τους είπε:

«Παιδιά μου, πρέπει να βοηθήσουμε το λαό μας. Ο κόσμος μπορεί να αγωνίζεται για την ελευθερία του, όμως, ο αφέντης τούς έκανε να πιστέψουν ότι έχει υπερβολική δύναμη και κανένας δεν τολμάει να σηκώσει κεφάλι. Ο φόβος τους για τον Νολάβ έχει μεγαλώσει, κι αν δεν κάνουμε κάτι θα πεθάνουν όλοι σκλάβοι.»

«Ό,τι πεις εσύ θα γίνει» αποκρίθηκαν όλοι ομόφωνα.

«Ακόμα κι αν αυτό σας κοστίσει τη ζωή;» ρώτησε. (περισσότερα…)