Στην άκρη από ένα βαλσαμωμένο έπιπλο

Επιζεί ένα ωμό κομμάτι «του ίδιου».

Φυσικά δεν ξεχάστηκε εκεί.

Επέστρεψε ως άτρωτο πράγμα,

Μαθημένο σε νόμους κομψούς,

Για να γίνει μόδα.

Η στολή πυρίμαχη, γυαλιστερή,

Κυκλοφορεί πλέον και στον ήλιο

Χωρίς τον κίνδυνο της ακτινοβολίας.

Αντέχει ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

Ζει ανάμεσα σε ύποπτα, φανταχτερά πλάσματα

Και κουρνιάζει σαν ψοφίμι,

Για να παρατηρεί καλύτερα.

Ούτως ή άλλως, δεν του δίνει κανείς

Την  π α ρ α μ ι κ ρ ή  σημασία.

Πάντως όταν είναι κουρασμένο,

Βάζει τελεία.

Από την «ολόφρεσκια» συλλογή ποιημάτων της Βάσιας Μπακογιάννη «Παρανυχίδες», εκδόσεις Χαραμάδα.
Το δημοσιεύω με την άδειά της, την ευχαριστώ πολύ. 
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s