ΤΟ ΚΑΠΕΛΟ

Posted: Φεβρουαρίου 27, 2012 in ποίηση-λογοτεχνία
Ετικέτες: , , ,

Άνθρωποι που πέρασαν τη ζωή τους ρυθμισμένα και ήρεμα,

ανάμεσα σε ώρες εργασίας και αμίλητα συζυγικά νεκρόδειπνα,

λίγος καφές στο τέλος του φαγητού για τη χώνεψη,

λίγα όνειρα για το φόβο της καρδιοπάθειας,

λίγη ελεημοσύνη για τη σωτηρία της ψυχής.

Ώσπου μια νύχτα, σηκώνονται στη μέση του δείπνου ξαφνικά,

από συνήθεια, μάλιστα, παίρνουν και το καπέλο τους –

και χάνονται. Που πάνε; Κανείς δεν ξέρει. Μα η δίψα τους

καίει

κι η απόγνωση μεγαλώνει τους ορίζοντες.

Έτσι σκέφτηκαν, δηλαδή, να κάνουνε για μια στιγμή.

Ύστερα πέρασε. Σκουπίζουνε το λίγο ιδρώτα πλάι στη μύτη

και μπαίνουν αθόρυβα στην κρεβατοκάμαρα. Ενώ στο διάδρομο

μένει μονάχο, πάνω στην καρέκλα, το καπέλο

σαν το πικρό ανάχωμα ενός τάφου

που σκέπασε βαριά κι ανέκκλητα

όλη τη ζωή τους.

 
 
Από το βιβλίο του του Τάσου ΛΕΙΒΑΔΙΤΗ, μια επιλογή ποιημάτων από τον ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΝΤΟ: «Υάκινθοι, βιολέτες και ηλιοτρόπια», εκδόσεις Κέδρος. 
Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η FROSSO λέει:

    ….ETΣΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΟΤΑΝ ΚΡΥΒΕΣΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΟΥ!…..

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s