Sole Refuge – Της Ψυχής το Καταφύγιο της Κωνσταντίνας Χονδρογιάννη

Posted: Φεβρουαρίου 9, 2012 in ποίηση-λογοτεχνία, ιστορίες-παραμύθια-μύθοι
Ετικέτες: , , , , ,

-Το παρακάτω κείμενο μου το εμπιστεύτηκε να το διαβάσω μια καλή και πολύτιμη φίλη η Κ.Χ, συνοδοιπόρος απ’ τα παλιά δύσκολα χρόνια μέχρι σήμερα (πάλι δύσκολα είναι τώρα αλλά λέμε…). Έγραψε αυτό που δεν γνωρίζω πως να το αποκαλέσω γιατί δεν είμαι ειδικός, είναι δοκίμιο, είναι διήγημα, είναι μυθιστόρημα ας επιλέξουν οι ειδικοί. Όταν το διάβασα συγκλονίστηκα και, επειδή δεν είναι η μητρική μου γλώσσα η αγγλική, της ζήτησα (την πίεσα λίγο για να είμαι ακριβής) να το μεταφράσει και το έκανε με επιφυλάξεις γιατί όπως είπε της «βγήκε» να το γράψει στ’ αγγλικά και είναι δική της πρόταση (και επιθυμία) για όσους μπορούν να το διαβάσουν στην αγγλική γλώσσα γιατί σ’ αυτήν πλάστηκε. Εγώ το «χόρτασα» στην ελληνική έκδοση του. Την ελληνική μετάφραση που έκανε η ίδια θα την βρείτε μετά την αγγλική έκδοση.
Έχει πόνο, μοναξιά αλλά κι αγάπη και στο τέλος  έχει μια ιδιαίτερα γλυκόπικρη αισιοδοξία(;), κυρίως όμως, έχει πολύ ανθρώπινο σπαραγμό. Εγώ το νιώθω όμορφο, τρυφερό, σκληρό και αληθινό και θέλησα να το μοιραστώ με όποιον έχει τη διάθεση. Έχω υποχρέωση να ενημερώσω ότι (για μένα) είναι αρκετά σκληρό έως σοκαριστικό, χρειάζεται λίγο «γερό στομάχι»!
Δεν ήταν εύκολο να αποσπάσω τη συγκατάθεσή της για τη δημοσίευσή του αλλά το αποφάσισε και την ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό. Το αγάπησα γιατί με συντάραξε, και βεβαίως δεν είμαι κριτικός, είμαι απλά αναγνώστρια και θέλω να βγει στο «φως» του διαδικτύου. Ελπίζω να σας συγκινήσει όσο με συγκίνησε.
… να είστε καλοί μαζί του, σας παρακαλώ, γιατί γράφτηκε με αγάπη.

…και καλό του ταξίδι

English version

S o l e  r e f u g e

by Konstantina Chodrogianni

Chapter 1

The foul stench of rotten flesh along with excrement and urine pervading the small living-room was so over-powering that it could even suffocate a mouse. Still, Lou, an aged grey-haired poodle, as if his sense of smelling had lost its natural acuteness, slept in one corner of the room and breathed heavily. The ceiling had provided shelter to spider webs and the floor had turned into a free-way for flocks of ants and cockroaches. The room, somewhere in a small town in Arizona, was not heavily furnished. There were only a TV cabinet for the television that was on during the day-time, two dishevelled chairs, piles of old books and a coffee-table placed next to the central piece of the room, an old upholstered sofa bought almost sixteen years ago at a flee market. It used to be brown and leathery, but now the plastic cover hid its original material. As for the sofa’s legs, they were not visible any more, for the weight had melted them like candles.

“What a lovely day!” said Tony and looked out the window. The drapes were half-closed; still some beams of the rising sun penetrated the room and lit it up. Lou yawned and wearily got up, stretched his back legs and approached his mistress. He put his snout on her lap and licked her fingers as if searching for a treat. She petted his head and whispered words of affection to him. She loved Lou, because he had been her sole companion for the past six years of her life. Tony reached for the remote control without any effort, since it was left on the arm of the sofa, and turned on the TV.

“Are you hungry, boy? Are you?” she said. “Be patient. It won’t be long before Mary comes by to bring us breakfast.”

As soon as she uttered these words, Mary, a young girl in her early 20s and Tony’s supplier, entered the room with groceries in her hands. She was always so punctual and Tony felt so lucky to have found her through that newspaper ad when she was looking for a grocery supplier some years ago. Prudence was Tony’s main quality. One would say that she had foreseen her current situation and had made the necessary arrangements to ensure her survival.

It had been six years since the last time she had left her house or woken up from her living-room sofa. Immobility in addition to her weight of 380 pounds had resulted in grafting her body to the plastic-covered fabric, as if she had been captive to that upholstered leathery old piece of furniture. The skin of her hips and lower back along with her upper arms had penetrated the plastic and had been literally fused to the sofa. She did not feel any pain as long as she did not make any sudden movements; her body had adjusted to her range of possible stretches and swirls. Luckily, her neighbour and old friend from next door, Teresa, came almost every day, did some housework which was basically running after the cockroaches and opening the windows so that some fresh air entered the room and took care of Tony’s personal hygiene, at least as much as she could, given the fact that almost half of her body was attached to the sofa. Teresa was a good friend; still, her behaviour was not only altruistic. Tony gave her a monthly allowance and had sworn her in secrecy that she would never call any doctor or the police. Without any second thoughts, Teresa had respected her wish. Due to her heart condition, she couldn’t work and that was the closest to a job she could manage. To make matters worse, she was so poor that she could not afford to disagree with Tony. It was not only that though; Teresa genuinely respected Tony despite her condition. They had been friends since their early childhood; they lived in the same neighbourhood and had been classmates since the first grade. Tony considered her the sister she never had and Teresa always thought that there was something divine about Tony. Indeed, she looked like a goddess and the sofa was her aisle. Although she only had Lou to cherish her, it was clear she felt contented.

Mary greeted Tony in a lifeless manner, hurriedly placed the bags next to the sofa and refilled the jugs of water that were on the coffee-table. Tony opened a pack of donuts and, in a mouthful, gobbled a chocolate one. At one point, food used to be comforting and even soothing, but now it was just food. Her appetite was not easily saturated and Tony had surrendered to her fleshly passion. Lou came closer to the sofa in hopes of getting himself a treat and Tony didn’t let him down; after all, there were plenty of goodies for both of them.

Tony felt such gratitude that she had Mary and Teresa in her life to help her out. Although she had been left all alone after her parents had died, she did not complain. Solitude was something that she had chosen, something she enjoyed, because it provided her with safety. Before Mary made her way out, she announced that she had found a new job, full-time for once, and, therefore, she would have to stop working for her. Tony was not worried. She would find a new assistant at no time, because that position was very well-paid. Thanks to her parents who had left her a decent monthly income, her financial independence had been assured.

Chapter 2

Thousands of miles away, Erin tied the laces of her sport shoes really tightly, fixed her long hair in a ponytail and hurried down the stairs to do her daily training. She practiced really hard, for her goal was to break her running records. If she made it, she would be accepted in Berkeley with a full scholarship and then all her aspirations would be realized. Her plan was really simple and well-organized. She would study sociology for her bachelor’s degree. Then, she would have her master’s degree in African cultures and in turn she would complete her PhD through a series of travels in Africa. She would conduct anthropological surveys in various tribes. Only the thought of her plan made her ecstatic. It would be strenuous, but feasible.

As soon as she reached the park, she got disappointed. It had been raining for days and the ground was rather muddy and slippery. She would not be able to challenge herself or her record that day. Still, she decided to stay for practice’s sake and do some rounds. Right when she started to run, she heard some children yelling. They were on their bikes fooling around with each other. She turned her head to search where that noise came from and before she realized it, she stumbled on an external root of a tree. In less than seconds, she managed to keep her balance and not get thrown down, but the slipperiness of the soil worked against her. She slid down twisting her left ankle until a tree broke her glide. At once, Erin reached for her foot with a grimace of torment on her face. She embraced her covered in mud foot and stood there for some time. Tears of physical pain and emotional distress run on her cheeks. Mostly though, she cried for the possibility of not attaining her ambitious goals. If she was injured, then she would have to say goodbye to Berkeley and all she was hoping for to achieve. She would be useless and a failure. There would be no alternatives.

After a while, she called her mother from her cell-phone who rushed to the park to take her to the doctor. As it was expected, Erin suffered from a severe sprain on her ankle and the doctor recommended two weeks of resting. Naturally, that would be a major hindrance to her training and, thus, it would slow her down. Her mother attempted to suggest other universities offering scholarships. Erin was absolute; it would be either Berkeley or nothing.

Chapter 3

Tony felt so lucky that the grocery supplier’s ad had received so much response. Although most applicants had come and gone with a sense of disgust on their faces, she chose to ignore that and move to the next applicant. With the help of Teresa who answered the door, a girl entered the house. Her face revealed her terror, but Tony did not pay attention. She herself felt exposed and even invaded, because that girl was a stranger in her house. Oddly enough, after a while, she felt almost at ease.

The girl was pretty and looked kind-hearted. In her late teens, she wore a pair of shorts and sandals, and some tufts of her long blonde hair were falling on her face. She avoided staring at the mass of skin and fat, that deplorable spectacle. Erin felt like throwing up, but she stopped herself. Had she thrown up, the embarrassment she would cause to that woman would have been mortifying. Tony would have known that it was her who made her vomit. Therefore, she laid her eyes on Lou, who was lying in his usual corner, and made great efforts to keep her stomach calm.

“Where are you from, Erin?” asked Tony.

“Florida.” Erin replied.

“Are you a student?”

“I have just finished high school. College is not for me. I am not that good.”

“Ok. What you have to do is going to the stores or the supermarket and doing my shopping. I will give you my order through the phone and you will come by three times a week. Mind you, if you can’t cope with that schedule and be as punctual as you ought to be, say so now and I will understand.”

“No, it’s just fine. I can do it.”

“Are you absolutely sure?”

Erin nodded and looked at Tony. Her first impression of disgust had vanished. She felt sorry for her condition, but she could see that this woman was trapped into her own body. In her late twenty’s, she looked older than forty. Her face, although deformed by the fat, revealed that Tony used to be a pretty girl. Her brown sparkling eyes with the long thick eyelashes disclosed her good heart. That was all Erin needed to feel.

Weeks passed and Erin and Tony got along really well. Erin was a quite reliable helper and Tony appreciated it. However, it was not only that. Their business relationship evolved to a more personal one. Erin started going at Tony’s house more than three times a week to get her order of shopping in person. They engaged in discussions about life in general but when it came to topics related to college ambition and planning, Tony would change the subject. Erin, on the other hand, had trusted her somewhat and shared her story of her injury and failure to enter Berkeley. She talked about the road trip she had taken before reaching Arizona and how she had packed her bags in her car and wandered around the different states on her way. It had been an adventure, but to Erin this was by far not an adventure at all; rather, more like an escape from what reminded her of her failure and her lost dream. All she wanted was to forget her past self and just be as it is. She did a number of lousy jobs, so that she could pay her rent in different motels and have something to eat. She did not know when she would be back; it could be never. All these months, her mother had been so worried and sad about her, but Erin was so deeply depressed that she would not go back and start over. Tony listened to her attentively while Teresa came in for Tony’s regular care. She walked slowly, for the past few days she had been feeling rather exhausted; her heart had started to fail her and she knew it, but didn’t say a word to Tony. She did not want to worry her. Instead, she tried to keep her spirits up and live every day to the fullest. While entering the house, she overheard their discussion and said:

“So, you are talking about your college dreams, girls, aren’t you? Oh, Tony I was always so jealous of your ambitious plans.”

“Teresa, please, stop! That is all in the past.” said Tony with anxious voice.

“You went to college, then Tony, didn’t you?” asked Erin driven by surprising curiosity.

“Oh, no, she didn’t. But she planned on travelling all over the world.” Teresa continued.

“Teresa, that’s enough! I don’t want to talk about these things. What happened happened.”

At once, silence spread in the room, except for Lou who barked twice as if to break the tension. Teresa didn’t say another word, bowed her head and looked nervously at her feet. She apologized in a low voice and slowly went to the bathroom to prepare the soap and water. Erin was left speechless, stood up, said goodbye and left.

The very next day, as Teresa was scraping the mould around the kitchen’s basin, her door-bell rang. She took off her gloves, sighed heavily and slowly made her way to the front door. It was Erin who had come to ask her whether Tony was alright. Teresa let her in and offered her a cup of coffee. They sat in the kitchen where Teresa’s husband, Ed, was there browsing his newspaper. Ed had the look of that poor, tired and lifeless guy, as if life had exhausted him. He worked in a factory and spent the rest of his time at home with Teresa. They had been high school sweethearts and got married as soon as they had graduated. Despite her inability to bear children, Ed adored her and had come to terms with being just the two of them. Both Teresa and Ed were kind and well-intended people and Erin felt comfortable at their home.

Teresa told her that Tony was just fine. It had been a hard day for her due to the bad weather. Erin persisted on finding out about Tony’s past and the reason she did not go to college. It was obvious that this conversation made Teresa nervous. She gave a deep stare at Ed who made no sound at all and said:

“It’s nothing of importance. Her parents were very poor and could not afford her going to school. Now, Erin, let it go. This whole thing is really unpleasant for Tony.”

Erin remained silent and thought that there was more than what Teresa just told her. Tony did not come by as a poor woman. The money she paid her was more than generous. No, it wasn’t because her parents didn’t have the money. It was something else and Erin felt somehow connected to Tony. The thought that what kept Tony out of college should be somehow relevant to her story passed through her mind. However, she respected Teresa and said no more.

As soon as Erin left, Ed put the newspaper down on the kitchen table and looked at Teresa.

“Don’t start, Ed!” said Teresa.

“How long do you think we should let her live like this?” Ed answered and continued “She is your friend and she doesn’t deserve this. It has been too long.”

“Ed, because she is my friend, I have to respect her wishes.”

“Ok, ok! But what if something happens to you or me, then what? Who will take care of her?”

“I’ve been doing that since her parents died and I’ll keep doing it for as long as God helps me.”

“Why don’t you tell that girl what happened? She seems nice and she could help you out with Tony. You know, I can’t be much of help, but I’m worried about you and I feel sorry for Tony as well. We all grew up together in the same neighbourhood. I still remember her running when we used to chase each other. My Gosh, she was fast!”

“No, Ed! Tony’s story is up to her to tell. I will never betray her and you’d better not say a word either.”

“Honey, ten years is too much. She has to snap out of it and you should do something, before it’s too late for both of you.”

“Don’t I know it? But I can’t help her if she refuses to help herself. As for me, don’t worry. I’m as strong as a horse and I’m not planning on going anywhere.”

“It’s a shame though! She had so much to live for.” said Ed in a submissive tone.

“Yeah, she did…” said Teresa with a heavy sigh.

The same evening, Teresa went to Tony’s to check on her. She informed her of Erin’s visit and shared her concerns about Tony’s health.

“I think we should call a doctor, Tony, just to have a look at you. I’m worried… What if something happens while I’m not around?”

“My sweet Teresa… you’re always worried! Don’t be. I’m fine, I’m safe and I have you to thank for.”

“Don’t you miss the outside world? Don’t you miss having a walk? You used to be so vivacious and couldn’t stand still.” said Teresa, her face almost as pale as a sheet.

“No, I like the way things are. I have the TV to see the mess that is out there and I have Lou, apart from you, to feel loved. You know that you have always been my family. By the way, how are you? You don’t seem quite yourself these past few days.”

“You know, the same o’ same o’… nothing for you to worry about.”

Chapter 4

Days, weeks, months passed. Erin continued her work obligations as usual and Tony kept a more impersonal attitude towards her. Only Lou welcomed her wagging his tail. Tony dreaded the possibility of Erin initiating a discussion about her past. It had taken her years to surpass what had happened and now this young girl was trying to delve into what had been almost forgotten. Erin could see the change in Tony’s attitude and accepted it without complaint. She knew it would take some time before she gained back her trust.

On a regular Thursday, Erin went to Tony’s to leave the groceries. As soon as she entered the house, she knew something was up. The TV was off and Tony was in her usual spot, but her head had rolled over her right shoulder. That sight instantly alarmed Erin. She quickly placed the bags on the floor and went near her.

“Tony? Tony? What happened? Are you ok? What’s wrong?”

“Teresa’s gone! Last night, she had a heart attack.”

Erin stood silent and felt the tears coming down her cheeks.

“My friend, my sister, Teresa is dead. My only family is gone. I’m all alone now, Erin.”

“No, you’re not. I’ll take care of you.”

“No! You should leave, go to school and have a life. Go after your dreams and stop making them impossible to reach. If it isn’t Berkeley, it will be somewhere else.”

“No!” Erin exclaimed. “You have no right telling me what to do. You’re not my mother!”

“Do you want to end up like me? Do you? ‘Cause, honey, let me tell you something. I didn’t get to be the monster you see that I am today, because I had a sweet-tooth. What you see here is not glut-tony!” Tony was now yelling and sobbing at the same time.

“You’re not a monster Tony.” Erin’s voice broke into sobs too.

“I am what I am, because I couldn’t deal with what life threw at me. Don’t be a coward. Be strong and accept the fact that life will have many obstacles. It’s there for you to grasp and make the best of it.”

“I’m not a coward, I’m just worthless. The only thing I was good at slipped off my fingers.”

“Running is not all you can do, Erin. Trust me. Your injury is just a minor setback to what you can achieve.”

“What happened, Tony?” Erin asked abruptly. “If you want me to believe a word you say, you have to tell me what put a halt to your dreams and nailed you to this sofa.”

Tony looked at her with watery eyes and said: “Do you really want to know?”

Erin nodded.

Chapter 5

That awful day, that tragic day she had so eagerly tried to take off her mind ran before her eyes. As a young girl, she had so many aspirations! She had it all planned out. She would get her bachelor’s degree in cultural studies and then she would travel all around the world to examine the different cultures in places that were hardly traceable on the map. She longed to discover the unknown world. What she saw and learnt at school was not enough. She craved for the unknown and nothing would have been an obstacle to her ambitions. She feared nothing. Until that day, that earth-shuttering day… It was her senior year in high school and senior prom had finally arrived. Tony did not really care for it that much. She was well aware that boys and partying were things that she would enjoy in the long run of her college days. Still, she had been asked by someone to go and had accepted rather indifferently. If only she had declined! Things would have been different. The prom took place in a luxurious hotel near the City Hall. When she arrived, she looked for the bathroom. Tony was not the type of girl used to being all-dressed up and having makeup on. She had accidentally rubbed her face with her hand on her way there and her face had turned into a somewhat smudge. The hotel was rather huge or at least it looked huge from the eyes of a teenage girl. She thought that would be her first step to the unknown land and she would better be prepared for the exciting experiences to come. She left the Ball room and looked for her way to the ladies room. Luckily, a man gave her directions and as soon as she entered the bathroom, she stood in front of the mirror to clean her face. She got so preoccupied with rubbing the smudge off her face, that it was too late before she realized that there was a male figure on the mirror standing right behind her. She got startled and before she could even react or say anything, she was thrown down with indescribable roughness. The man driven by rage and animal desire immobilized her and took off her underpants. Tony was petrified, she offered no resistance. She just stood still and closed her eyes. It took one whole hour before someone came looking for her. She was curled up like a foetus and unable to respond.

Chapter 6

The next day, it was time for goodbye. For the first time Erin approached that dominant piece of furniture, so that she could hold Tony’s hand. A sense of relief and sadness had overpowered her. It was a strange feeling for Tony, since nobody, except for Teresa, had ever touched her these past years. Both girls with their hands clenching one another, their fingers wrapped like a skein, stood silent and cried. They didn’t say a word. Erin wanted to tell her that she was going back home and that she would take her exams again to go to college, to any college. She wanted to thank her, because she felt grateful for Tony’s entrusting her with her secret and for her confidence in her. She wanted to say how sorry she was that her friend had experienced such an ordeal. She wanted to say so much more, but not a single word would come out of her mouth. She just stood still in silence with watery eyes.

“You don’t have to say a word. I know… Good luck my sweet girl.” Those were the only words that Tony could articulate herself. Grief along with relief poured her heart. She watched Erin leave and it was as if she was standing up and leaving with her as well. One of those days, she would.

Lou sat next to his mistress’ feet and breathed heavily. The TV was off and Tony looked as if utterly surrendered to the sofa’s sheltering nest. No heartbeat, no sound, no movement. No breath. Only that stench of rotten flesh, feces and urine. The doctors later might say that her death was caused due to a pulmonary embolus or septicaemia, but the grimace of her life-less face, almost resembling a smile, revealed that it was time that Tony moved on. She had finally broken the chains of her tragic past and the upholstered leathery sofa. The sun beams dodging the window drapes portended that it was going to be a lovely day.

Ελληνική απόδοση

Τ η ς  Ψ υ χ ή ς  Τ ο  Κ α τ α φ ύ γ ι ο

της Κωνσταντίνας Χονδρογιάννη

Η νοσηρή δυσωδία σάπιου κρέατος σε συνδυασμό με την διάχυτη οσμή κοπράνων κι ούρων είχε εμποτίσει το μικρό σαλονάκι σε βαθμό που θα μπορούσε κυριολεκτικά να προκαλέσει ασφυξία σε ποντίκι. Παρ’όλα αυτά, ο Λου, ένα γέρικο γκριζομάλλικο σκυλί, σαν η όσφρηση του να είχε χάσει την φυσική της οξύτητα, κοιμόταν σε μια γωνιά του δωματίου κι ανέπνεε βαριά. Το ταβάνι φάνταζε σαν τοιχογραφία ζωγραφισμένη από ιστούς αράχνης και το πάτωμα είχε μετατραπεί σε μικρά μονοπάτια για κοπάδια μυρμηγκιών και κατσαριδών. Το δωμάτιο, κάπου σε μια μικρή πόλη της Αριζόνας, δεν ήταν βαριά επιπλωμένο. Αντιθέτως, υπήρχε μόνο ένα τραπεζάκι για την τηλεόραση, που ήταν ανοιχτή κατά την διάρκεια της ημέρας, δυο ξεχαρβαλωμένες καρέκλες, στοίβες από παλιά βιβλία κι ένα μικρό τραπέζι του καφέ τοποθετημένο δίπλα στο κεντρικό έπιπλο του δωματίου, έναν παλιό καναπέ που είχε αγοραστεί περίπου πριν 16 χρόνια σε κάποια υπαίθρια αγορά. Κάποτε το χρώμα του ήταν καφέ και το υλικό του δέρμα, αλλά τώρα το πλαστικό κάλυμμα έκρυβε την αυθεντική ταπετσαρία. Όσο για τα πόδια, δεν φαίνονταν πλέον, μιας και το βάρος τα είχε λιώσει σαν κεριά.

«Τι όμορφη μέρα!» είπε η Τόνυ και κοίταξε έξω από το παράθυρο. Αν κι οι κουρτίνες ήταν μισόκλειστες, κάποιες αχτίδες του ανατέλλοντος ηλίου είχαν διεισδύσει το δωμάτιο και το είχαν ήδη φωτίσει. Ο Λου χασμουρήθηκε και νωχελικά σηκώθηκε από την γωνιά του, τέντωσε τα πίσω πόδια του και πλησίασε την κυρία του. Έβαλε την μουσούδα του στα γόνατα της και έγλειψε τα δάχτυλα της σαν να έψαχνε για κάτι φαγώσιμο. Εκείνη χάιδεψε το κεφάλι του και του ψιθύρισε γλυκόλογα. Αγαπούσε πολύ τον Λου, ήταν ο μοναδικός της σύντροφος άλλωστε τα τελευταία έξι χρόνια της ζωής της. Χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, έπιασε το τηλεκοντρόλ από το μπράτσο του καναπέ κι άνοιξε την τηλεόραση.

«Πεινάς αγόρι μου;» τον ρώτησε και συνέχισε «Κάνε υπομονή. Πολύ σύντομα η Μαίρη θα έρθει και θα φέρει το πρωινό μας.»

Δεν πέρασε ούτε λεπτό από την στιγμή που άρθρωσε αυτές τις κουβέντες κι η Μαίρη, ένα νεαρό κορίτσι κάπου στα 20 και προμηθευτής της Τόνυ, μπήκε στο σπίτι με ψώνια στα χέρια. Ήταν πάντα τόσο ακριβής κι η Τόνυ αισθανόταν τόσο τυχερή που την είχε βρει από εκείνη την αγγελία όταν έψαχνε κάποιον να της κάνει τα ψώνια χρόνια πριν. Κάποιος θα έλεγε ότι είχε προβλέψει την τωρινή της κατάσταση κι είχε πάρει τα απαραίτητα μέτρα για να διασφαλίσει την επιβίωση της.

Έξι ολόκληρα χρόνια είχαν περάσει από την τελευταία φορά που είχε βγει από το σπίτι ή είχε σηκωθεί από τον καναπέ. Η ακινησία σε συνδυασμό με το βάρος των 190 κιλών είχαν σαν αποτέλεσμα κυριολεκτικά να την καθηλώσουν στο παλιό αυτό έπιπλο, σαν να ήταν δέσμια του, κάποτε δερμάτινου, καναπέ. Το δέρμα των γοφών της και χαμηλά της πλάτης μαζί με το πίσω μέρος των μπράτσων της είχε διαπεράσει το πλαστικό κάλυμμα και στην κυριολεξία είχε γίνει ένα με τον καναπέ. Δεν ένιωθε καθόλου πόνο, αρκεί να μην έκανε απότομες κινήσεις. Το σώμα της πλέον είχε προσαρμοστεί μηχανικά στο εύρος των εφικτών κινήσεων της. Για καλή της τύχη, η παλιά φίλη και γειτόνισσα της, Τερέζα, την επισκεπτόταν σχεδόν καθημερινά, έκανε κάποιες δουλειές, οι οποίες στην ουσία ήταν να κυνηγάει τις κατσαρίδες και να ανοίγει τα παράθυρα ώστε να αερίζεται το σπίτι, και φρόντιζε την προσωπική υγιεινή της Τόνυ, τουλάχιστον όσο της επέτρεπαν οι συνθήκες δεδομένου ότι το μισό της σώμα ήταν κολλημένο στον καναπέ. Η Τερέζα ήταν καλή φίλη, αλλά η στάση της δεν ήταν μόνο αλτρουιστική. Η Τόνυ της έδινε ένα μηνιαίο χαρτζιλίκι και την είχε ορκίσει να μην καλέσει ποτέ ούτε την αστυνομία ούτε κανένα γιατρό. Χωρίς δεύτερη σκέψη, η Τερέζα είχε σεβαστεί την επιθυμία της. Εξ’αιτίας της κατάστασης της καρδιάς της, δεν μπορούσε να δουλέψει κι αυτή ήταν ίσως η μοναδική δουλειά που θα μπορούσε να αναλάβει. Επιπλέον, ήταν τόσο οικονομικά ανήμπορη που δεν είχε την πολυτέλεια να απορρίψει την πρόταση της Τόνυ. Δεν ήταν όμως μόνο αυτό. Η αλήθεια είναι ότι σεβόταν απεριόριστα την Τόνυ παρά την κατάσταση της. Ήταν φίλες από την πρώιμη παιδική τους ηλικία. Είχαν γεννηθεί στην ίδια γειτονιά κι ήταν μαζί στο σχολείο από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού. Η Τόνυ την θεωρούσε την αδερφή που ποτέ δεν είχε κι η Τερέζα πάντα θαύμαζε την Τόνυ με ιδιαίτερη ευλάβεια. Πράγματι, κάποιες φορές έμοιαζε σαν θεά κι ο καναπές ήταν ο βωμός της. Αν κι είχε μόνο τον Λου να την λατρεύει, ήταν σαφές ότι εκείνη ένιωθε ικανοποίηση.

Η Μαίρη χαιρέτισε την Τόνυ ξεψυχισμένα, τοποθέτησε βιαστικά τις σακούλες δίπλα στον καναπέ και γέμισε τις κανάτες του νερού που ήταν στο τραπεζάκι. Η Τόνυ άνοιξε ένα πακέτο με ντόνατς και με μια μπουκιά καταβρόχθισε ένα σοκολατένιο. Σε κάποια φάση, το φαγητό της πρόσφερε παρηγοριά και λειτουργούσε σχεδόν καταπραϋντικά. Πλέον, ήταν απλά φαγητό. Η όρεξη της δύσκολα έφτανε σε κορεσμό κι η Τόνυ είχε πλέον παραδοθεί στο σαρκικό της πάθος. Ο Λου πλησίασε τον καναπέ με την ελπίδα να πάρει μεζεδάκι κι η κυρά του δεν τον απογοήτευσε. Άλλωστε, υπήρχαν μπόλικα καλούδια και για τους δυο.

Η Τόνυ ένιωθε ευγνώμων που είχε στην ζωή της την Μαίρη και την Τερέζα. Αν κι είχε μείνει τελείως μόνη μετά τον θάνατο των γονιών της, δεν παραπονιόταν. Η μοναξιά ήταν κάτι που είχε επιλέξει κι απολάμβανε, της παρείχε ασφάλεια. Πριν φύγει η Μαίρη, της ανακοίνωσε ότι είχε βρει μια καινούρια δουλειά, πλήρους απασχόλησης αυτήν την φορά, κι ότι δεν θα μπορούσε να της κάνει πλέον τα ψώνια. Η Τόνυ δεν ανησύχησε ούτε στιγμή. Θα έβρισκε βοηθό σε χρόνο μηδέν, αφού αυτό το πόστο πληρωνόταν πολύ γενναιόδωρα. Χάρη στους γονείς της που της είχαν αφήσει ένα αξιοσέβαστο μηνιαίο εισόδημα, η οικονομική της ανεξαρτησία ήταν εξασφαλισμένη.

Χιλιάδες μίλια μακριά, η Έριν έδεσε τα κορδόνια της σφιχτά, έπιασε κοτσίδα τα μακριά της μαλλιά και κατέβηκε τρέχοντας τα σκαλιά για να ξεκινήσει την καθημερινή της προπόνηση. Έκανε σκληρή προπόνηση, επειδή είχε στόχο να σπάσει το προσωπικό της ρεκόρ στο τρέξιμο. Αν τα κατάφερνε, θα την δέχονταν στο Μπέρκλι με υποτροφία και τότε θα πραγματοποιούσε όλες τις φιλοδοξίες της. Το σχέδιο της ήταν απλό, αλλά πολύ καλά οργανωμένο. Θα σπούδαζε κοινωνιολογία ως πρώτο πτυχίο και στην συνέχεια θα έκανε ένα μεταπτυχιακό στις Αφρικάνικες κουλτούρες με κατάληξη ένα διδακτορικό που θα το πραγματοποιούσε μέσα από αναρίθμητα ταξίδια σε χώρες της Αφρικής. Διακαής της πόθος ήταν να διεξάγει ανθρωπολογική έρευνα σε διαφορετικές φυλές, έτσι ώστε να κατανοήσει και να προβάλλει την μοναδικότητα τους. Το σχέδιο της απαιτούσε σκληρή δουλειά, αλλά ήταν εφικτό.

Αμέσως μόλις έφτασε στο πάρκο, απογοητεύτηκε. Η βροχή των προηγούμενων ημερών είχε αφήσει το έδαφος λασπώδες και γλιστερό, με αποτέλεσμα να μην της επιτρέπει να προκαλέσει την επίδοση της. Παρ’όλα αυτά, αποφάσισε να μείνει για χάρη της προπόνησης και μόνο. Την στιγμή που ξεκίνησε να τρέχει, άκουσε φωνές παιδιών που έπαιζαν με τα ποδήλατα τους. Η Έριν γύρισε το κεφάλι της να ψάξει από πού έρχονται οι φωνές και πριν καλά-καλά το συνειδητοποιήσει, το πόδι της σκόνταψε σε μια εξωτερική ρίζα ενός δέντρου. Σε κλάσματα δευτερόλεπτου, κατάφερε να κρατήσει την ισορροπία της και να μην πέσει κάτω, αλλά για κακή της τύχη η ολισθηρότητα του εδάφους λειτούργησε εις βάρος της. Γλίστρησε για κάμποσα μέτρα, έπεσε κάτω στραμπουλίζοντας το δεξί της πόδι και συνέχισε να σέρνεται στο έδαφος μέχρι κάποιο δέντρο να σταματήσει την φόρα της. Ευθύς αμέσως, η Έριν αγκάλιασε το πόδι της, ενώ ο μορφασμός του προσώπου της μαρτυρούσε τον πόνο που ένιωθε. Στάθηκε έτσι για λίγη ώρα και δάκρυα τόσο σωματικής όσο συναισθηματικής οδύνης και δυσφορίας έτρεχαν στα μαγούλα της. Κυρίως, έκλαιγε για την πιθανότητα να μην πραγματοποιήσει τους στόχους της. Ήταν ξεκάθαρο πως αν τραυματιζόταν, θα έπρεπε να αποχαιρετίσει το όνειρο του Μπέρκλι κι ό,τι ήλπιζε να πετύχει. Δεν υπήρχαν εναλλακτικές. Θα ήταν άχρηστη, με λίγα λόγια μια αποτυχημένη.

Μόλις συνήλθε, τηλεφώνησε στην μητέρα της η οποία έτρεξε στο πάρκο για να την πάει στον γιατρό. Όπως ήταν αναμενόμενο, η Έριν υπέφερε από σοβαρό διάστρεμμα στον αστράγαλο της κι ο γιατρός σύστησε δυο βδομάδες ξεκούρασης. Αυτό φυσικά θα πήγαινε πίσω την προπόνηση της και μοιραία την επίδοση της. Η μητέρα της έκανε νύξεις για υποτροφίες άλλων πανεπιστημίων. Η Έριν όμως ήταν απόλυτη: είτε το Μπέρκλι είτε τίποτα.

Η Τόνυ αισθανόταν τόσο τυχερή που η αγγελία της είχε λάβει τόσο μεγάλη ανταπόκριση. Αν κι οι περισσότεροι ενδιαφερόμενοι είχαν έρθει και φύγει με εμφανή αηδιασμένα πρόσωπα, η Τόνυ επέλεξε να αγνοήσει το γεγονός και να προχωρήσει στον επόμενο. Με την βοήθεια της Τερέζας που άνοιγε την πόρτα, ένα κορίτσι μπήκε στο σπίτι. Στο πρόσωπο της ήταν ζωγραφισμένος ο φόβος, αλλά η Τόνυ δεν έδωσε σημασία. Η ίδια αισθανόταν εκτεθειμένη και κατά κάποιον τρόπο παραβιασμένη, μιας και το κορίτσι ήταν μια άγνωστη μέσα στο σπίτι της. Παραδόξως, πολύ γρήγορα ένιωσε άνετα στην παρουσία του κοριτσιού.

Εκείνη ήταν όμορφη και φαινόταν καλόκαρδη. Γύρω στα 18, φορούσε σορτς και σανδάλια και τούφες από τα μακριά ξανθά μαλλιά της έπεφταν στο πρόσωπο της. Απέφευγε να κοιτάζει την μάζα λίπους και δέρματος, αυτό το αξιοθρήνητο θέαμα. Η Έριν ένιωθε ότι θα κάνει εμετό, αλλά αν δεν κρατιόταν, θα έφερνε σε δύσκολη θέση την γυναίκα που καθόταν απέναντι της. Χωρίς πολλή σκέψη, η Τόνυ θα αντιλαμβανόταν ότι ήταν εκείνη που της προκάλεσε αηδία κι αυτό θα ήταν απολύτως ταπεινωτικό. Επομένως, η Έριν έριξε το βλέμμα της στον Λου, ο οποίος ήταν ξαπλωμένος στην γνωστή του γωνιά, και προσπάθησε να διατηρήσει την ψυχραιμία της και το στομάχι της ήσυχο.

«Από πού κατάγεσαι Έριν;» ρώτησε η Τόνυ.

«Από την Φλόριντα.» απάντησε η Έριν.

«Σπουδάζεις;»

«Μόλις τελείωσα το λύκειο. Το πανεπιστήμιο δεν είναι για μένα. Δεν είμαι αρκετά καλή.»

«Οk. Αυτό που θα έχεις να κάνεις είναι να πηγαίνεις στα καταστήματα ή στο σούπερμαρκετ και να κάνεις τα ψώνια μου. Θα σου δίνω την παραγγελία μου τηλεφωνικώς και θα έρχεσαι τρεις φορές την βδομάδα. Πρόσεξε, αν νομίζεις ότι δεν θα μπορέσεις να αντεπεξέλθεις στις υποχρεώσεις σου με όση το δυνατόν συνέπεια κι ακρίβεια, πες το τώρα και δεν θα ‘χω πρόβλημα.»

«Είναι όλα εντάξει. Θα τα καταφέρω.»

«Είσαι απολύτως σίγουρη;»

Η Έριν έγνεψε καταφατικά και κοίταξε την Τόνυ. Η πρώτη εντύπωση αηδίας είχε διαλυθεί. Λυπόταν για την κατάσταση της, ταυτόχρονα όμως καταλάβαινε ότι αυτή η γυναίκα ήταν δέσμια του σώματος της. Αν και λίγο πριν την ηλικία των 30, έμοιαζε μεγαλύτερη από 40. Το πρόσωπο της, αν και παραμορφωμένο από το πάχος, αποκάλυπτε ότι η Τονυ ήταν κάποτε ένα όμορφο κορίτσι. Τα καφέ της μάτια που άστραφταν με τις μακριές πυκνές μαύρες βλεφαρίδες φανέρωναν την καλή της καρδιά. Κι αυτό ήταν όλο που η Έριν είχε ανάγκη να νιώσει.

Βδομάδες πέρασαν και η συνεργασία μεταξύ των δυο κοριτσιών πήγαινε πολύ καλά. Η Έριν αποδείχτηκε μια πολύ αξιόπιστη βοηθός κι η Τόνυ το εκτιμούσε ιδιαίτερα. Δεν ήταν όμως μόνο αυτό. Η επαγγελματική τους σχέση εξελίχθηκε σε πιο προσωπική. Η Έριν άρχισε να επισκέπτεται την Τονυ περισσότερες από τρεις φορές την βδομάδα για να παίρνει τις παραγγελίες αυτοπροσώπως. Κάνανε συζητήσεις για ποικίλα θέματα, αλλά όταν η συζήτηση έφτανε σε προσωπικές φιλοδοξίες σχετικά με σπουδές και πανεπιστήμια, η Τόνυ άλλαζε το θέμα. Η Έριν, από την άλλη, είχε νιώσει εμπιστοσύνη κι είχε μοιραστεί με την Τόνυ την ιστορία του τραυματισμού της και της αποτυχίας της να πάει στο Μπέρκλι. Περιέγραψε την πορεία που είχε κάνει τους τελευταίους μήνες, πώς μάζεψε τα πράγματα της, πήρε το αυτοκίνητο κι έφυγε και πώς είχε περιπλανηθεί σε διαφορετικές πολιτείες πριν φτάσει στην Αριζόνα. Ήταν μια περιπέτεια, αλλά για την Έριν δεν ήταν διόλου αυτό. Αντιθέτως, ήταν η απόδραση από όλα όσα της θύμιζαν την αποτυχία της και τα χαμένα όνειρα της. Αυτό που επιθυμούσε ήταν να ξεχάσει τον παλιό της εαυτό κι απλά να υπάρχει. Κατά την διάρκεια του ταξιδιού της, έκανε διάφορες χαζοδουλειές για να βγάζει τα έξοδα της, το λογαριασμό του εκάστοτε μοτέλ δηλαδή και του φαγητού της. Δεν ήξερε ποτέ θα γυρνούσε πίσω, ίσως ποτέ. Η μητέρα της όλον αυτόν τον καιρό ανησυχούσε για εκείνη και στενοχωριόταν, όμως η Έριν ένιωθε τόσο άσχημα που δεν άντεχε να γυρίσει και να ξεκινήσει από την αρχή. Η Τόνυ την άκουγε προσεχτικά καθώς η Τερέζα μπήκε στο σπίτι για μια από τις προγραμματισμένες συναντήσεις τους. Περπατούσε αργά, μιας και τις τελευταίες μέρες ένιωθε εξαντλημένη. Η καρδιά της είχε αρχίσει να της δημιουργεί πρόβλημα ακόμη και στις απλές καθημερινές τις ασχολίες. Το γνώριζε καλά, αλλά δεν έλεγε κουβέντα στην Τόνυ. Δεν ήθελε να την ανησυχήσει. Αντ’αυτού, δεν έχανε το κέφι της και προσπαθούσε να ζει την κάθε μέρα ξεχωριστά. Κατά την είσοδο της στο σπίτι, άκουσε τυχαία την συζήτηση τους κι είπε:

«Ώστε μιλάτε για τις φοιτητικές σας φιλοδοξίες, κορίτσια ε; Αχ, Τόνυ, πόσο ζήλευα πάντα τα δικά σου όνειρα!»

«Σταμάτα σε παρακαλώ Τερέζα. Όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν.»

«Δηλαδή έχεις σπουδάσει Τόνυ;» ρώτησε η Έριν κυριευμένη από ακατανίκητη περιέργεια.

«Αχ, όχι. Δεν σπούδασε τελικά. Αλλά ονειρευόταν να ταξιδέψει σε όλον τον κόσμο.» συνέχισε η Τερέζα.

«Τερέζα, αρκετά! Δεν θέλω να συζητάω αυτό το θέμα. Ό,τι έγινε, έγινε.»

Με μιας, σιωπή απλώθηκε στο δωμάτιο. Μονάχα ο Λου γάβγισε κάνα δυο φορές, λες κι ήθελε να διαλύσει την ένταση. Η Τερέζα δεν ξαναείπε κουβέντα, κατέβασε το κεφάλι και κοίταξε νευρικά τα πόδια της. Ζήτησε συγνώμη χαμηλόφωνα και με αργές κινήσεις προχώρησε στο μπάνιο για να ετοιμάσει το νερό και το σαπούνι. Η Έριν είχε μείνει άφωνη, σηκώθηκε από την καρέκλα, είπε αντίο κι έφυγε.

Την επόμενη μέρα, καθώς η Τερέζα έξυνε την μούχλα που είχε πιάσει ο νεροχύτης της κουζίνας, χτύπησε το κουδούνι της πόρτας. Έβγαλε τα γάντια που φορούσε, αναστέναξε βαριά και σιγά-σιγά πήγε προς την πόρτα. Ήταν η Έριν που είχε έρθει να μάθει αν η Τόνυ ένιωθε καλύτερα. Η Τερέζα της είπε να περάσει μέσα και της πρόσφερε καφέ. Κάθισαν στην κουζίνα όπου ο άντρας της Τερέζας, ο Εντ, ξεφύλλιζε μια εφημερίδα. Ο Εντ είχε το παρουσιαστικό ενός ταλαίπωρου κι άψυχου τυπάκου, λες κι η ζωή η ίδια τον είχε εξαντλήσει. Εργαζόταν σε ένα εργοστάσιο και περνούσε τον υπόλοιπο χρόνο της ημέρας σπίτι με την Τερέζα. Ήταν ζευγάρι από το σχολείο κι είχαν παντρευτεί αμέσως μετά την αποφοίτηση τους. Παρά την αδυναμία της να κάνει παιδιά, ο Εντ την λάτρευε κι είχε αποδεχτεί το γεγονός να είναι μόνο οι δυο τους. Ήταν κι οι δυο αγαθοί και καλοπροαίρετοι άνθρωποι κι η Έριν αισθανόταν άνετα στο σπίτι τους.

Η Τερέζα της είπε ότι η Τονυ ήταν μια χαρά. Απλά ήταν μια δύσκολη μέρα για εκείνη εξ’αιτίας του κακού καιρού. Η Έριν επέμεινε να μάθει για το παρελθόν της Τόνυ και, πιο συγκεκριμένα, τον λόγο που δεν σπούδασε τελικά. Ήταν προφανές ότι αυτή η συζήτηση δημιουργούσε αμηχανία στην Τερέζα. Κοίταξε επίμονα τον Εντ, ο οποίος δεν έβγαλε μιλιά, κι είπε:

«Τίποτα σημαντικό. Απλά, οι γονείς της ήταν πολύ φτωχοί και δεν μπορούσαν να πληρώσουν τα δίδακτρα του πανεπιστήμιου. Έριν, άστο καλύτερα. Αυτό το θέμα είναι πολύ δυσάρεστο για την Τόνυ.»

Η Έριν σώπασε και σκέφτηκε ότι η Τερέζα κάτι έκρυβε. Ήταν ξεκάθαρο ότι η Τόνυ δεν προερχόταν από οικογένεια με οικονομική στενότητα. Τα χρήματα που πληρωνόταν η ίδια για τις υπηρεσίες της ήταν υπερβολικά καλά. Όχι, ο λόγος που δεν σπούδασε δεν ήταν επειδή οι γονείς της δεν είχαν χρήματα. Ήταν σίγουρα κάτι άλλο το οποίο ένιωθε ότι την συνδέει με την Τόνυ. Η σκέψη ότι αυτό που εμπόδισε την Τονυ είναι σχετικό με την δική της ιστορία πέρασε από το μυαλό της. Παρ’όλα αυτά, επειδή σεβόταν την Τερέζα, δεν αναφέρθηκε άλλο στο θέμα.

Με το που έφυγε η Έριν, ο Εντ ακούμπησε την εφημερίδα πάνω στο τραπέζι της κουζίνας και κοίταξε την Τερέζα.

«Μην αρχίζεις Εντ!» είπε η Τερέζα γνωρίζοντας που θα πήγαινε την συζήτηση ο άντρας της.

«Πόσο καιρό ακόμη πιστεύεις ότι πρέπει να την αφήνουμε να ζει έτσι;» είπε ο Εντ και συνέχισε «Είναι φίλη σου και δεν της αξίζει να ζει σε υπό αυτές τις συνθήκες. Πάει πολύς καιρός τώρα. Φτάνει!»

«Εντ, επειδή είναι φίλη μου οφείλω να σεβαστώ την επιθυμία της.» απάντησε η Τερέζα.

«Καλά, καλά. Αν όμως κάτι συμβεί σε σένα ή σε μένα; Τότε, τι θα γίνει; Ποιος θα την φροντίσει;»

«Έχω αναλάβει αυτήν την κατάσταση από τότε που πέθαναν οι γονείς της και θα συνεχίσω όσο μου το επιτρέπουν οι δυνάμεις μου.»

«Γιατί δεν λες στο κορίτσι τι συνέβη; Μου φαίνεται καλή κοπέλα και θα μπορούσε να σε βοηθήσει με την Τόνυ. Ξέρεις καλά ότι εγώ δεν μπορώ να κάνω πολλά, αλλά ανησυχώ για σένα κι επιπλέον λυπάμαι πολύ για την Τόνυ. Άλλωστε, όλοι μαζί μεγαλώσαμε στην ίδια γειτονιά. Ακόμα την θυμάμαι πώς έτρεχε όταν κυνηγούσαμε ο ένας τον άλλον. Πόσο γρήγορη ήταν!»

«Όχι Εντ! Αποκλειστικά και μόνο η Τόνυ θ’αποφασίσει με ποιον θα μοιραστεί την ιστορία της. Δεν θα την προδώσω ποτέ κι εσύ φρόντισε να μην πεις κουβέντα.»

«Αγάπη μου, δέκα χρόνια είναι πολύς καιρός. Πρέπει με κάποιον τρόπο να συνέλθει κι εσύ πρέπει να κανείς κάτι γι’αυτό πριν είναι αργά και για τις δυο σας.»

«Νομίζεις δεν το ξέρω; Δεν μπορώ όμως να την βοηθήσω αν δεν θέλει η ίδια να βοηθήσει τον εαυτό της. Όσο για μένα, μην ανησυχείς. Αισθάνομαι πολύ καλά και δεν σκοπεύω να πάω πουθενά για πολύ καιρό ακόμα.»

«Είναι κρίμα πάντως. Είχε τόσα πολλά να ζήσει.» είπε ο Εντ υποτακτικά πλέον.

«Όντως! Τόσα πολλά…» είπε η Τερέζα ανασταίνοντας βαριά.

Το ίδιο βράδυ, η Τερέζα πήγε να δει την Τόνυ. Την ενημέρωσε για την επίσκεψη της Έριν και μοιράστηκε τις ανησυχίες της για την υγεία της Τόνυ.

«Νομίζω πως πρέπει να σε δει γιατρός. Ανησυχώ…Αν κάτι σου συμβεί όταν δεν θα είμαι κοντά σου, τι θα γίνει;»

«Γλυκιά μου Τερέζα… πάντα ανησυχείς! Δεν χρειάζεται. Είμαι καλά, ασφαλής κι έχω εσένα να ευγνωμονώ.»

«Δεν σου λείπει ο έξω κόσμος; Να κάνεις μία βόλτα; Κάποτε ξεχείλιζες από ζωή και δεν άντεχες να μένεις στο ίδιο σημείο ούτε λεπτό.» είπε η Τερέζα με πρόσωπο χλωμό σαν πανί.

«Καθόλου! Μου αρέσουν όπως είναι τα πράγματα. Έχω την τηλεόραση για να βλέπω τον χαμό που επικρατεί εκεί έξω κι έχω τον Λου, εκτός από σένα, για να παίρνω αγάπη. Το ξέρεις πως πάντα σε θεωρούσα οικογένεια μου. Παρεμπιπτόντως, εσύ πώς είσαι; Δεν μου φαίνεσαι ο εαυτός σου τον τελευταίο καιρό.»

«Ξέρεις…τα γνωστά… Τίποτα για ν’ανησυχείς.»

Μέρες, βδομάδες, μήνες πέρασαν. Η Έριν συνέχισε τα επαγγελματικά της καθήκοντα όπως πάντα, ενώ η Τόνυ κράτησε μια πιο τυπική στάση. Μόνο ο Λου την υποδεχόταν χαρούμενος κουνώντας την ουρά του. Η Τόνυ έτρεμε το ενδεχόμενο η Έριν να κάνει κάποια νύξη για το παρελθόν της. Της είχε πάρει χρόνια για να ξεπεράσει ό,τι είχε συμβεί και τώρα αυτό το κορίτσι προσπαθούσε να σκαλίσει ό,τι είχε σχεδόν ξεχαστεί. Η Έριν αντιλαμβανόταν την αλλαγή στην συμπεριφορά της Τόνυ, αλλά το αποδεχόταν αδιαμαρτύρητα. Γνώριζε ότι θα χρειαζόταν χρόνος για να ανακτήσει την εμπιστοσύνη της.

Μια από τις κανονισμένες Πέμπτες, η Έριν πήγε να αφήσει τα ψώνια. Αμέσως μόλις μπήκε στο σπίτι, κατάλαβε ότι κάτι είχε γίνει. Η τηλεόραση ήταν κλειστή κι η Τονυ στο γνωστό της σημείο με μονή διαφορά ότι το κεφάλι της είχε γείρει στον δεξί της ώμο. Το θέαμα αυτό τρόμαξε την Έριν. Βιαστικά τοποθέτησε τις σακουλές στο πάτωμα και πλησίασε την Τόνυ.

«Τόνυ! Τόνυ! Τι συμβαίνει; Είσαι καλά; Τι έγινε;»

«Η Τερέζα πέθανε! Χθες το βράδυ, υπέστη καρδιακή προσβολή.»

Η Έριν έμεινε ακίνητη κι ένιωσε δάκρυα να κυλάνε στα μάγουλα της.

«Η φίλη μου, η αδερφή μου, η Τερέζα μου πέθανε. Η μοναδική μου οικογένεια χάθηκε. Είμαι μόνη μου τώρα, Έριν.»

«Όχι, δεν είσαι. Θα σε φροντίζω εγώ.»

«Όχι! Πρέπει να φύγεις, να σπουδάσεις, να ΖΗΣΕΙΣ! Κυνήγησε τα όνειρα σου και σταμάτα να τα κάνεις ακατόρθωτα. Αν δεν είναι στο Μπέρκλι, θα είναι κάπου αλλού.»

«Όχι!» φώναξε η Έριν. «Δεν έχεις κανένα δικαίωμα να μου λες τι θα κάνω! Δεν είσαι η μάνα μου!»

«Θες να καταντήσεις σαν και μένα; Θες; Άκουσε με προσεκτικά, κοπέλα μου! Δεν έγινα το τέρας που βλέπεις σήμερα, επειδή μου άρεσε πολύ τα φαγητό. Αυτό που βλέπεις μπροστά σου δεν είναι αποτέλεσμα λαιμαργίας.» η Τόνυ πλέον ούρλιαζε κι έκλαιγε με λυγμούς.

«Δεν είσαι τέρας Τόνυ.» κατάφερε να ψελλίσει η Έριν μέσα από αναφιλητά.

«Είμαι αυτό που είμαι επειδή δεν κατάφερα να διαχειριστώ αυτά που μου έφερε η ζωή. Μην δειλιάζεις! Είσαι δυνατή! Αποδέξου λοιπόν ότι η ζωή θα έχει πολλά εμπόδια. Στο χέρι σου είναι να τα αντιμετωπίσεις και να τα ξεπεράσεις.»

«Δεν είμαι δειλή. Μόνο ανίκανη. Σ’ένα πράγμα ήμουν καλή κι αυτό το έχασα μέσα από τα χέρια μου.»

«Το τρέξιμο δεν είναι το μόνο που ξέρεις καλά να κάνεις. Πίστεψε με! Ο τραυματισμός σου ήταν απλά μια αναποδιά σε όλα αυτά που μπορείς να πετύχεις.»

«Τι συνέβη, Τόνυ;» αιφνίδια ρώτησε η Έριν. «Αν θες να πιστέψω λέξη από όλα αυτά που μου λες, πρέπει να μου πεις τι σταμάτησε τα δικά σου όνειρα και σε καθήλωσε σε αυτόν τον καναπέ.»

Με υγρά μάτια, η Τόνυ την κοίταξε κι είπε: «Θες πραγματικά να μάθεις;»

Η Έριν έγνεψε καταφατικά.

Εκείνη η τρομερή μέρα, η τραγική μέρα που είχε προσπαθήσει διακαώς να αποβάλλει από την σκέψη της πέρασε μπροστά από τα μάτια της. Ως νεαρό κορίτσι, είχε τόσες φιλοδοξίες. Τα είχε όλα σχεδιάσει επιμελώς. Θα έπαιρνε το πτυχίο της στις πολιτισμικές σπουδές και μετά θα όργωνε όλη την υφήλιο για να εξετάσει κουλτούρες σε μέρη που δεν βρίσκονταν καλά-καλά ούτε στον χάρτη. Αδημονούσε να ανακαλύψει άγνωστους κόσμους. Αυτά που μάθαινε στο σχολείο δεν αρκούσαν. Λαχταρούσε το άγνωστο και τίποτα δεν θα στεκόταν εμπόδιο στα σχέδια της. Δεν είχε φόβο, μόνο λαχτάρα. Μέχρι εκείνη τη μέρα, τη συνταρακτική μέρα…

Ήταν η τελευταία χρονιά του λυκείου κι επιτέλους η μέρα του ετήσιου χορού είχε έρθει. Το γεγονός αυτό άφηνε την Τόνυ σχεδόν αδιάφορη, μιας και γνώριζε καλά ότι τα αγόρια και τα πάρτι θα ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της φοιτητικής της ζωής και, συνεπώς, θα τα απολάμβανε στην πορεία. Ωστόσο, είχε δεχτεί την πρόταση κάποιου και θα πήγαινε. Εάν μόνο είχε αρνηθεί! Θα ήταν όλα διαφορετικά! Ο χορός θα λάμβανε χώρα σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο κοντά στο Δημαρχείο. Όταν έφτασε εκεί, έψαξε για τις τουαλέτες. Η Τόνυ δεν ήταν συνηθισμένη να φορά επίσημα ρούχα και μακιγιάζ. Ως εκ τούτου, πηγαίνοντας στο χορό είχε τρίψει κατά λάθος με το χέρι το πρόσωπο της με αποτέλεσμα να έχει μετατραπεί το μακιγιάζ σχεδόν σε μουτζούρα. Το ξενοδοχείο ήταν τεράστιο ή τουλάχιστον φαινόταν τεράστιο μέσα από τα μάτια μιας έφηβης. Σκέφτηκε πως αυτό θα ήταν το παρθενικό της βήμα σε άγνωστα μέρη και καλά θα έκανε να είναι προετοιμασμένη για όλες τις συναρπαστικές εμπειρίες που θα έρχονταν. Βγήκε από την αίθουσα χορού κι άρχισε να ψάχνει τις τουαλέτες. Για καλή της τύχη, ένας άντρας της έδωσε οδηγίες και πολύ γρήγορα βρέθηκε μπροστά στον καθρέφτη για να καθαρίσει την μουτζούρα που είχε καταφέρει. Απορροφήθηκε τόσο πολύ στο να τρίβει τις κηλίδες από μολυβί κάτω από τα μάτια της που ήταν πλέον πολύ αργά όταν συνειδητοποίησε ότι υπήρχε στον καθρέφτη το είδωλο ενός άντρα που στεκόταν από πίσω της. Τρόμαξε και πριν καλά-καλά αντιδράσει ή πει λέξη, ρίχτηκε κάτω με απερίγραπτη αγριότητα. Ο άντρας, κυριευμένος από οργή και ζωώδη επιθυμία, την ακινητοποίησε και της αφαίρεσε το εσώρουχο. Η Τόνυ πάγωσε από τον φόβο της, δεν αντιστάθηκε στιγμή. Στάθηκε ακίνητη κι έκλεισε τα μάτια. Πέρασε μια ολόκληρη ώρα πριν έρθει κάποιος να την αναζητήσει. Την βρήκαν κουλουριασμένη σαν έμβρυο. Δεν ανταποκρινόταν.

Η επόμενη μέρα ήταν του αποχαιρετισμού. Για πρώτη φορά η Έριν πλησίασε εκείνο το κυρίαρχο έπιπλο, έτσι ώστε να μπορέσει να κρατήσει το χέρι της Τόνυ. Ανάμικτα συναισθήματα ανακούφισης και λύπης την είχαν καταβάλλει. Όσο για την Τόνυ, της φάνηκε περίεργο που κάποιος άλλος πέραν της Τερέζας την ακουμπούσε μετά από τόσα χρόνια. Τα δυο κορίτσια με τα χέρια σφιχτά δεμένα, τα δάχτυλα τους τυλιγμένα σαν κουβάρι, στάθηκαν σιωπηλές κι έκλαψαν. Δεν άρθρωσαν λέξη. Η Έριν ήθελε να της πει ότι γυρνούσε σπίτι κι ότι θα δοκίμαζε την τύχη της σε κάποιο άλλο πανεπιστήμιο. Ήθελε να της πει ‘ευχαριστώ’ για την εμπιστοσύνη που της έδειξε όταν μοιράστηκε την ιστορία της και για την πίστη που έχει σ’εκείνη ότι θα τα καταφέρει. Ήθελε να πει κι άλλα… Ήθελε να πει πόσο λυπάται για το μαρτύριο που είχε ζήσει η φίλη της. Κι άλλα πολλά, αλλά λέξη δεν έβγαινε από το στόμα της. Μονάχα, στεκόταν σιωπηλή με μάτια που έτρεχαν.

«Δεν χρειάζεται να πεις τίποτα. Ξέρω… Καλή σου τύχη, γλυκό μου κορίτσι.» Αυτά ήταν τα λόγια που κι η Τονυ μπόρεσε να αρθρώσει. Θλίψη κι ανακούφιση είχαν κυριέψει την καρδιά της. Παρακολούθησε την Έριν να φεύγει κι ήταν σχεδόν σαν να σηκώνεται από τον καναπέ η ίδια και να φεύγει μαζί της. Μια από αυτές τις μέρες…

Ο Λου κάθισε πλάι στα πόδια της κυράς του κι ανάπνευσε βαριά. Η τηλεόραση ήταν κλειστή κι η Τονυ έμοιαζε πλήρως παραδομένη στην ζεστή αγκαλιά του καναπέ. Κανένας παλμός, κανένας ήχος, καμία κίνηση. Καμία ανάσα. Μονάχα αυτή η δυσοσμία σάπιου κρέατος, κοπράνων κι ούρων. Οι γιατροί αργότερα θα έλεγαν ότι ο θάνατος της επήλθε από πνευμονική εμβολή ή σηψαιμία, όμως ο μορφασμός του άψυχου προσώπου της, που σχεδόν έμοιαζε με χαμόγελο, φανέρωνε ότι απλά είχε έρθει η ώρα για την Τόνυ να πάει παρακάτω. Είχε επιτέλους σπάσει τα δεσμά του τραγικού της παρελθόντος και του παλιού δερμάτινου καναπέ. Οι ηλιαχτίδες που ξεγλιστρούσαν από τις κουρτίνες προμήνυαν ότι θα ήταν μια όμορφη μέρα.

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η Μαρινα λέει:

    Η απάντησή μου στο παραπάνω, χωρίς κανένα περαιτέρω σχόλιο…

    ΕΙΜΑΙ Η ΖΩΗ.-

    Είμαι η αχτίδα του αστεριού…
    Είμαι δροσιά, σ’ αρχαίου βράχου τη ραγάδα…
    Είμαι κοχύλι, είμαι δάκρυ τ’ ουρανού..
    Μοιάζω και μ’ άνεμο και χειμωνιάτικη λιακάδα…

    Τα όνειρά μου, είναι γεμάτα από φως,
    άμμο και φύκια από έρημο ακρογιάλι,
    γλάρους που χάνονται, σε απέραντο ουρανό,
    φάρου σιωπή, που ακροβατεί στο μαϊστράλι.

    Είμαι η αρμύρα, που τα βράχια σημαδεύει
    και λαμπιρίζει στου μεσημεριού τη λάβρα..
    του φεγγαριού ο δρόμος, που γυρεύει
    να δροσιστεί, από της θάλασσας την αύρα.

    Είμαι ο έρωτας, που σ’ αναμμένα χείλη,
    γράφει τραγούδια πόθου, πάθους, με φωτιές.
    Είμαι ουρανός, που αιματοβάφεται το δείλι..
    Είμαι και αύριο και σήμερα και χθες …

    Είμαι το άρωμα της γης, απ’ τ’ αποβρόχι…
    το ξέφρενο τραγούδι των πουλιών κάθε αυγή…
    και αγκαλιά απλόχερη και μοναξιάς μετόχι …
    είμαι και κλάμα και χαρά …. Είμαι η ζωή.

    Μ.Ξ

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s