…για λίγη ομορφιά …για το 2012

Posted: Δεκέμβριος 28, 2011 in σκέψεις, ιστορίες-παραμύθια-μύθοι
Ετικέτες: , ,


[φωτογραφία: Νέστος χειμώνας του 2003 (;) ίσως!]

Είμαστε σε γιορτινή περίοδο κι εφέτος… (όπως κάθε χρονιά δηλαδή …μόνο που ετούτη τη χρονιά κάτι έχει ριζικά και αμετάκλητα αλλάξει!)
Δεν νιώθω άνετα να το δημοσιοποιώ αλλά ποτέ δεν αγάπησα τις γιορτές, πάντα ένιωθα άβολα και μελαγχολικά, μόνο κάποιες στιγμές μέσα από τα μάτια των παιδιών που ενθουσιάζονται και το εκφράζουν με τσιριχτά και γέλια, χαζεύοντας τον ενθουσιασμό τους καταφέρνω να πάρω μια στάλα από την αίσθηση της γιορτής.
Η Κατερίνα τέτοια εποχή, τα τελευταία χρόνια, μας αποχαιρετούσε γιατί έφευγε για «άλλες πατρίδες» όπως λέγαμε μαζί και εννοούσαμε τις αγαπημένες χώρες της Λατινικής Αμερικής. Εξαίρεση ήταν η περσινή χρονιά που ήταν ήδη άρρωστη και είχε αποτραβηχτεί στην Εύβοια. Μαζί της μοιράστηκα, την προ-προ τελευταία χρονιά (τον Δεκέμβρη του 2008) το πως ο χειμώνας μπορεί να γίνει γλυκιά άνοιξη σ’ αυτές τις άλλες πατρίδες και να υποδέχεσαι τον καινούργιο χρόνο στο Chiloe, ένα νησάκι δίπλα στη Χιλή, τρώγοντας ποπ κόρν και πίνοντας Χιλιανό κρασί γιατί όλα (μα όλα!!) τα μαγαζιά ήταν κλειστά!

Εφέτος κανείς δεν θα πάει ταξίδι, (τουλάχιστον όχι μεγάλο και όχι από τους ανθρώπους που γνωρίζω και αγαπώ),
εφέτος είμαστε όλοι οι υπόλοιποι εδώ, εγκλωβισμένοι στην Ελλάδα, στην πληγωμένη δική μας χώρα,
εφέτος δεν έχουμε κανέναν να μας ξεσηκώσει με την απρόσμενη «τρέλλα» του και την παρορμητικότητά του,
εφέτος θα’ χει πολλή σιωπή γιατί κανείς δεν θα μας τσιγκλίσει και ταράξει με το μη αναμενόμενο,
εφέτος θα ήθελα να πήγαινα ένα πολύ μακρινό ταξίδι αλλά δεν έχω την ενέργεια ούτε την ψυχική ούτε τη σωματική (θα αποσιωπήσω την οικονομική!)
εφέτος όμως θα ήθελα από ανάγκη να γίνει κάτι άλλο έστω κι αν δε νιώθω απολύτως έτοιμη…

…θα ήθελα να μπορούσα να ακούμπαγα δυό στάλες αγάπης όπου δεν τόλμησα ν’ ακουμπήσω μέχρι τώρα,
θα ήθελα να μπορούσα ν’ αγκάλιαζα όσους με πλήγωσαν και πλήγωσα και να τους πω πως η ζωή είναι μικρή για να κρατάει η ψυχή τέτοιο πόνο,
θα ήθελα να μπόλιαζα με αισιοδοξία και χαμόγελο αυτούς που δυσκολεύονται να δουν τη φωτεινή πλευρά της ζωής γιατί είναι αδύνατο και άδικο να υπάρχει μόνο το σκοτάδι,
θα ήθελα να ξεκίναγα τη νέα χρονιά με πιο πολύ θάρρος, κουράγιο και όραμα και λιγότερο φόβο και σκοτεινιά,
θα ήθελα να τα έλεγα όλα αυτά με αυτή που χάθηκε και θέλω να κρατήσω το καλύτερό της μαζί μου σα να ζει για πάντα, μαζί μου, δίπλα μου, μέσα μου γιατί τη χρειάζομαι,
θα ήθελα, να μοιραστώ και να βρω συμμάχους στο ότι παλεύω για να γίνει αυτή η ζωή πιο χαρούμενη και αληθινή και να βγούμε από το τούνελ που προσπαθούν «οι δυνατοί» αυτού του κόσμου να μας χώσουν,
θα ήθελα να ουρλιάξω ότι η ζωή είναι δική μου γαμώτο!! και μόνο εγώ αποφασίζω πως θα τη ζήσω και επειδή έτσι θέλω να νιώθω πως το χρωστάω σ’ αυτή που λείπει πια από αυτή τη ζωή και που πάλεψε για να έχει μια φωτεινή ζωή, και τη νιώθω εδώ σύμμαχο και οδηγό για το παρακάτω, γιατί έτσι θέλω να νιώθω γι’ αυτήν!

…ίσως να μοιάζει άσχετο αλλά …κατά Αϊνστάιν: (απρόσμενο αλλά αληθές από ποιόν ειπώθηκε!)
«ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΔΥΟ ΕΠΙΛΟΓΕΣ: ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΓΕΜΑΤΟΙ ΦΟΒΟ Ή ΓΕΜΑΤΟΙ ΑΓΑΠΗ»,
ίσως πολύ δύσκολο αλλά απίστευτα πολύτιμο να’ ναι η ψυχή γεμάτη αγάπη και όχι φόβο…
Λοιπόν! …ας διαλέξουμε γιατί μπορούμε, με κόπο μεν (γιατί έχουμε εκπαιδευτεί μέσα στο φόβο) αλλά αξίζει να το προσπαθήσουμε, ίσως να μην έχουμε κι άλλη επιλογή (για όποιον ενδιαφέρεται!) για να ζήσουμε με ουσία και νόημα.
Κι όσο κι αν ακούγονται βαρύγδουπα ή «χριστιανικά» όλα αυτά, τόσο λυσσασμένα πιστεύω ότι μπορεί να γίνουν αλήθεια, η αλήθεια μου, η αλήθεια μας.

Κ Α Λ Η   Χ Ρ Ο Ν Ι Α   για όλους με  α γ ά π η  και χαμόγελο

…κι ένα «χάδι» από τον αγαπημένο Βρεττάκο (η ποίηση, βλέπεις, μπορεί πάντα να φωτίζει καλύτερα με λιγότερα λόγια)

Περισυλλογή

Τα υπάρχοντά μου, είναι όλος ο κόσμος.
Τα μαζεύω σ’ αυτό το βιβλίο καθώς
ο τσοπάνος τ’ αρνιά του καθώς πέφτει το σούρουπο
στο λιβάδι. Όχι πως βράδιασε, αλλά
είναι θείες οι μέρες μας, οι ώρες τους, θεία
τα λεπτά, οι στιγμές τους. Κ’ εγώ
δε θυμάμαι καλά, όμως έχω,
δεν ξέρω
την εντύπωση πάντοτε
πως κάποιος μου ζήτησε
να ομορφύνω τον κόσμο.

από το βιβλίο «τα ποιήματα», τόμος δεύτερος, εκδόσεις ΤΡΙΑ ΦΥΛΛΑ
Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η leonard λέει:

    απο μενα, απλα ενα ευχαριστω… τα λογια σου, ειτε απο κοντα, ειτε απο μακρια ακουγονται υπεροχα στην δικη μου διασταση!!!

    Μου αρέσει!

  2. Ο/Η FROSSO λέει:

    ….Η Κατερίνα μας ήταν αγωνίστρια….αγωνίστηκε πολύ….κ ας έχασε!….
    Ναι,πρέπει,ν’αγωνιζόμαστε κ να προσπαθήσουμε να είμαστε αισιόδοξοι κ να παλεύουμε γι’αυτά που θελουμε!
    Καλή Χρονιά!!!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s