…ένα αντίο…

Posted: Ιουλίου 26, 2011 in σκέψεις
Ετικέτες: , ,

Η αδελφή μου, η Κατερίνα, «έφυγε» για το μεγάλο ταξίδι. Δεν ξέρω αν είναι το τελευταίο της, δεν ξέρω πως μπορεί να υπάρχει η έννοια του τέλους, για να είμαι ειλικρινής δεν θέλω να ξέρω, έτσι από πείσμα, θυμό και πόνο. Δυστυχώς, έχω αμφιβολίες για τη ζωή μετά το θάνατο και είναι ακόμα πιο δύσκολο να δεχτώ αυτό που βιώνω: την απόλυτα μόνιμη απουσία της.

Στη διαδρομή των δύο χρόνων της αρρώστιας της, που απ’ την αρχή ήταν μια ιδιαίτερα δύσκολη διαδρομή, δεν ήταν ο πιο βολικός κι εύκολος συνταξιδιώτης, άλλωστε το ταξίδι ήταν δικό της και ήταν σεβαστό (αν και ο τρόπος της ήταν δυσβάσταχτος)  ότι ήταν αυτή που έθετε τους όρους. Ένας όγκος στο στήθος που διαγνώστηκε πριν δύο χρόνια 3.5 c.m. κι έφτασε – επέλεξε και τον άφησε να φτάσει – μετά από ένα χρόνο στα 18.5 c.m.!!!!! Οι λόγοι του «γιατί τον άφησε» πολλοί και κουβαλάνε πολύ φόβο ίσως και τρόμο αλλά και πολύ πόνο, οι υποθέσεις ακόμα περισσότερες, το αποτέλεσμα το τραγικότερο: μετάσταση στους πνεύμονες πάνω στο χρόνο, πολλαπλές μεταστάσεις στον εγκέφαλο, στον ενάμιση χρόνο και υγρό στους μηνίγγους που προκάλεσε και την σταδιακή της παράλυση!! Ήταν κατάκοιτη τους τελευταίους 5.5 μήνες και άφησε την τελευταία της αναπνοή την Πέμπτη 14 Ιούλη 2011, στα 47 και κάτι χρόνια της.

Η Κατερίνα αγαπούσε πολύ τα ταξίδια, κάθε τύπου ταξίδια, σε κάθε ήπειρο (είχε πάει Ευρώπη, Ν.Αμερική, Ασία!!), σε κάθε απομονωμένο νησάκι, σε βουνό ή σε θάλασσα, μόνη ή με παρέα. Φίλοι απ’ όλες τις ηπείρους! Πόσο φίλοι; Τόσο όσο η ίδια άντεχε την κοντινότητα και το μοίρασμα.
Αγαπούσε πολύ και τα ταξίδια του μυαλού και μας ταξίδευε και εμάς μαζί της, μας έπειθε για το απίθανο (σχεδόν μας έπεισε ότι δεν είχε καρκίνο!!), μας πλάνευε με το πάθος της, μας έκανε κοινωνούς της όποιας δικής της ιδιαιτερότητας και μοναδικότητας. Δε βολευόταν εύκολα στα γνωστά και γνώριμα. Δε βολευόταν πουθενά, ίσως κυνήγαγε τη μοναξιά της – τη μοναξιά που όλοι κουβαλάμε, συνειδητά ή ασυνείδητα- ίσως προσπαθούσε να μοιραστεί τα ιδιαίτερα μονοπάτια του μυαλού της, ίσως έψαχνε να φωτίσει τα σκοτάδια της ψυχής της. Είχε και πολλά ταλέντα που ελάχιστα αξιοποίησε, ζωγράφιζε, έγραφε (μέχρι και μαντινάδες μου έστελνε μια εποχή!), έπλεκε, κατασκεύαζε κοσμήματα που χάριζε και που μας έμειναν για να μας τη θυμίζουν και να ομορφαίνουν το «κάθε-μέρα» μας. Κάθε φορά που της θύμιζα πόσα ταλέντα είχε εκνευριζόταν και με έβριζε και μου απαντούσε ότι είναι οικονομολόγος-λογίστρια και αυτό γουστάρει, μέχρι πριν δυόμισυ χρόνια που την απέλυσαν (ήταν από τα πρώτα θύματα της τότε υποτιθέμενης κρίσης) και μετά από λίγους μήνες ξέσπασε η αρρώστια και αποφάσισε ότι το σιχαίνεται όλο αυτό με τα νούμερα!

Ήταν πεισματάρα και ξεροκέφαλη, περήφανη και αθυρόστομη, είχε θράσος και τσαμπουκά, σκληρή με τον εαυτό της και απαιτητική. Λάτρης των νέων οικολογικών τεχνολογιών, μας έμειναν τα κεραμικά στον πάτο των μπουκαλιών για να καθαρίζουν το νερό και τα γιαπωνέζικης εφεύρεσης ΕΜ (Ενεργοί Μικροοργανισμοί λέγονται, δε λέω … όντως ενδιαφέρουσας χρηστικότητας). Τελευταία, αν και άρρωστη, αποφάσισε να γίνει αγρότισσα (φάγαμε ήδη σιτάρι από το σπόρο που φύτεψε) και ήθελε να μάθει και να ράβει, «έπιαναν τα χέρια της», όπως έπιανε και το στόμα της στις ξένες γλώσσες, έτσι ήταν … έκανε τα δύσκολα απλά αλλά και τα απλά δύσκολα.
Εύστροφη, δυναμική, αγωνίστρια, ακούραστη, κοινωνική, εκνευριστικά ευγενική κάποιες φορές, είχε κοινωνικές ευαισθησίες (αν δεν ήταν στο νοσοκομείο θα είχε κατασκηνώσει στο Σύνταγμα με τους αγανακτισμένους για τους οποίους μου ζητούσε και την ενημέρωνα καθημερινώς όσο ακόμα άκουγε), είχε ιδιαίτερες πνευματικές ανησυχίες, πρωτοπόρα –  άνοιγε δρόμους, είχε απίστευτο χιούμορ που συνοδευόταν με αυτοσαρκασμό (όπως το αμίμητο που είπε στο νοσοκομείο καθώς τσέκαραν την ποσότητα στα ούρα: «Αυτό που θα μου έλειπε τώρα θα ήταν να έχω και καρκίνο του προστάτη!!!») … ήταν και πολλά πολλά ακόμη.
Τη θαύμαζα και με φόβιζε το τόσο ατρόμητο που είχε σε διάφορες αντιδράσεις της. Πολύ αργά ανακάλυψα τον τεράστιο φόβο της για τη μοναξιά, τον υποτιμούσε και η ίδια, και μάλιστα πολύ περίτεχνα. Πολύ αργά, επίσης, ανακάλυψα το πόσο αναζητούσε την αγάπη και την ασφάλεια στη ζωή της καθώς είχε φτιάξει ένα προφίλ μποέμικο και ξεγελούσε. Ήταν πάντα τόσο άφοβη και εχθρός του συντηρητισμού κι ας ήταν σε κάποια πράγματα απρόβλεπτα συντηρητική και φοβισμένη. Τα τελευταία χρόνια και πριν την αρρώστια ήταν τόσο αντιφατική, δύσκολο να την βρεις κάπου, να τη συναντήσεις. Είμασταν διαφορετικοί άνθρωποι και ευτυχώς κάπου κάπου «συναντιόμασταν» στις επιλογές μας. Συμπαθιόταν γρήγορα και πολύ και αντιπαθιόταν πολύ και σίγουρα δεν ήταν άνθρωπος χαμηλού προφίλ. Κοντινοί της άνθρωποι την χαρακτηρίζουν η «χαρά της ζωής», η προσωποποίηση της ζωντάνιας.
Σε μικρότερες ηλικίες ήταν βάσανο η διασκέδαση μαζί της γιατί ανέβαινε πρώτη και καλύτερη στα τραπέζια και στις πίστες, δεν ήξερα που να κρυφτώ … εκείνη το απολάμβανε ένα ολόκληρο μαγαζί να την κοιτάει και στη συνέχεια να τους τραβάει και να τους ξεσηκώνει. Απλά, χόρευε διονυσιακά, σε έκσταση, άργησα λίγο να το καταλάβω… κι όμως ήταν έτσι, το ζούσε μέχρι το μεδούλι της. Ήξερε δεν ήξερε τα βήματα, έπιανε το ρυθμό και δεν τον έχανε με τίποτα, πολλές φορές χωρίς να’ χει πιει ούτε γουλιά αλκοόλ, γινόταν χάρμα οφθαλμών.
Έτσι όπως χόρεψε, για τελευταία φορά, κουνώντας με ρυθμό το κεφάλι της, έναν παραδοσιακό ικαριώτικο, γιατί τα πόδια της ήταν πια ακινητοποιημένα κι ενώ όλοι κλαίγαμε κι εξαφανιστήκαμε από το δωμάτιο που ήταν ξαπλωμένη, εκείνη το διασκέδαζε. Πρόλαβε να το κάνει κι αυτό, το ζήτησε σα να το’ ξερε… λίγο αργότερα μειώθηκε κι άλλο η όραση της, κι άλλο η ακοή, κι άλλο η ομιλία, το απίστευτο, όμως, μυαλό της δεν σταμάτησε ποτέ να δουλεύει όσο ήταν ξύπνια παρ’ όλες τις μορφίνες που της χορηγούσαν όσο ήταν σε καταστολή. Την «αγάπησαν» οι νοσοκόμες της από την ευγένεια, το χιούμορ, τη διαύγεια και τις αντοχές της!

Θα μπορούσα να γράφω ατέλειωτα για το ταξίδι των δύο τελευταίων χρόνων, υπήρξαν πολλές δύσκολες στιγμές, αγωνίας, έντασης, φόβου, αντίδρασης, θυμού, πόνου, απογοήτευσης και αρκετές καλές στιγμές αγάπης, μοιράσματος, γέλιου, τρυφερότητας, φροντίδας, συγκίνησης. Οι τελευταίες εβδομάδες στον Αγ. Σάββα ήταν επώδυνες γι’ αυτήν γιατί δυσκολευόταν πλέον πάρα πολύ να αναπνεύσει και βασανιστικές για μένα. Η επικοινωνία μαζί της έγινε πολύ προβληματική έως ανύπαρκτη, οι λειτουργίες της είχαν πέσει κι αυτό ήταν πρόβλημα χωρίς λύση, προσπαθούσε, επέμενε να προσπαθεί να μιλήσει κι όταν δεν την καταλαβαίναμε τσαντιζόταν και σιωπούσε γυρίζοντας το κεφάλι προς τον τοίχο. Αυτό ήταν αβάσταχτα οδυνηρό, την έχανα και ήταν ακόμα ζωντανή.

Με αποχαιρέτησε μια Κυριακή απόγευμα, ψηλαφώντας και χαιδεύοντάς μου τα χέρια, το πρόσωπό και τα μαλλιά κι όταν ένιωσε τα δάκρυα μου απλά τα σκούπισε … την επόμενη μέρα το πρωί τη βρήκα να κοιμάται και δεν ξύπνησε ποτέ, έτσι έφυγε … σε μιαν ανάσα, μετά από τρεις μέρες.
Ακόμα και τώρα, που γράφω όλα ετούτα, μου φαίνεται απίστευτο ότι η αδελφή μου δεν υπάρχει πια. Ένα κομμάτι της ζωής μου έφυγε μαζί της. Της χρωστάω την επιβίωσή μου στα δύσκολα παιδικά και εφηβικά μας χρόνια, ήταν πολύτιμος σύντροφος και συνοδοιπόρος, την ευχαριστώ για ότι πολύτιμο μου έδωσε και την ευχαριστώ που μου επέτρεψε να τη συντροφέψω στις τελευταίες δύσκολες μέρες της, θα τις κρατήσω σαν ένα ανεκτίμητο βίωμα ζωής!

Μου λένε και διαβάζω ότι εκεί που πήγε θα είναι καλά, ελπίζω κι εύχομαι βαθιά από καρδιάς να είναι έτσι, ελπίζω να βρει ηρεμία και γαλήνη, αγάπη και στοργή. Ελπίζω να τη φωτίζει εκεί το φως που έψαχνε σε τούτη τη ζωή. Αδελφή, σ’ αγαπώ πολύ, μάλλον πολύ πολύ περισσότερο απ’ ότι και οι δύο μας καταφέραμε να εκφράσουμε στην ενήλικη ζωή μας. Υπήρχες, υπάρχεις και θα υπάρχεις για πάντα μέσα στην ψυχή μου, κομμάτι από όλο αυτό που χτίζω ως εαυτό, υπάρχεις και σ’ αυτούς που μέσα τους «έγραψες», που έβαλες το δικό σου ιδιαίτερο λιθαράκι, γιατί ήσουν ιδιαίτερη.

Μου βγαίνει η ανάγκη να πω ότι όσο αγαπούσε τη ζωή τόσο δεν την προστάτεψε, ας γίνει παράδειγμα για τη ζωή που έκφραζε, για το απίστευτα δυνατό αγωνιστικό της πνεύμα αλλά ας μην βρει μιμητές για τη ζωή που δεν προστάτεψε. Όσο κι αν προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι αυτός ήταν ο δρόμος της κανείς δεν θα με πείσει ότι δεν είχε ακόμα ζωή, ΤΗ ΖΩΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΖΗΣΕ.

ΑΝΤΙΟ αδελφή, αντίο Κατερινάκι μου…

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η FROSSO λέει:

    …Το πιο ωραίο ‘ΑΝΤΙΟ’ κ οι καταλληλότερες λεξεις κ εκφράσεις που θα μπορούσε κανείς να περιγράψει αυτή την μοναδική ύπαρξη.Την Κατερίνα μας!!!!!Ηταν ανεπανάληπτη κ η απουσία της αφήνει ένα τεράστιο κενό στη ζωή μας…..

    Μου αρέσει!

    • Ο/Η Ευστάθιος Σπυρίδωνος Καρυδομάτης λέει:

      Καλησπέρα Κατερίνα,ακόμα κι αν δεν σε γνώρισα ποτέ…
      Καλό ξημέρωμα Φρόσω, ακόμα κι αν σε ξέρω τόσο λίγο…
      Καλή συνέχεια psycheandlife, με δύναμη ασίγαστη και μέ ορμή αχόρεγη…
      Όσο μπορούμε να θυμόμαστε αγνά και συνάμα να μην λησμονάμε συνειδητά, τόσο οι φευγάτοι μπορούν νά γεύονται το κρασί που γευόμαστε, ν`ανασαίνουν τον αέρα π`ανασαίνουμε καί θωρούν με τα μάτια τους σφραγιστά…
      Υπόσχομαι ένα ποιήμα, που ποίηση δεν θα χωρά…
      Έν καιρώ…
      Ο φίλος σας Στάθης…

      Μου αρέσει!

  2. Ο/Η Δήμητρα Μπαρώτα λέει:

    ένα αντίο λοιπόν σε εκείνη που έζησε μια γεμάτη ζωή … αλλά που δεν της άξιζε ένα τέτοιο οδυνηρό τέλος. Δεν ξέρω τι ήταν εκείνο που την εμπόδιζε να παλέψει, δεν την γνώριζα σχεδόν καθόλου…τη θυμάμαι όταν ήμουν παιδί στα δώδεκα περίπου κι εκείνη εικοσάχρονη, με ένα πανέμορφο πρόσωπο και υπέροχο σώμα, τη θαύμαζα στα αλήθεια, μια ψιλόλιγνη φιγούρα θυμάμαι, γελαστή, όμορφη … Ήταν η μεγάλη μου πρώτη εξαδέρφη! Πάντα την έβλεπα με θαυμασμό, ενστικτωδώς διαισθανόμουν πως ήταν διαφορετική….και έτσι ήταν. Ακόμα και την αρρώστια και τον θάνατο τα ειδε με άλλο «μάτι»Θα ευχόμουν πραγματικά να μην τα είχε δει με αυτόν τον τρόπο και να ήταν ακόμα εδώ …
    ΑΝΤΙΟ ξαδερφάκι! Αν υπάρχει κάτι μετά απο το θάνατο εύχομαι με όλη τη δύναμη της ψυχής μου να βρείς εκεί τον παράδεισό σου!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s