Είναι φυσική η ομοφυλοφιλία;

Posted: Μαΐου 12, 2011 in αποσπάσματα από βιβλία
Ετικέτες: , , ,

Γιατί μερικοί άνθρωποι προτιμούν το ομοφυλοφιλικό σεξ; Γιατί ερωτεύονται μεταξύ τους; Παραδοσιακά, αυτό που αποκαλούμε σεξ είναι μια δραστηριότητα που, εξ’ ορισμού, ήταν εκ των πραγμάτων ετεροφυλόφιλη: το σεξ «προφανώς» έπρεπε να γίνεται μεταξύ δύο ατόμων «του αντίθετου» (ή μήπως του αντίπαλου) φύλου ώστε να οδηγήσει στην αναπαραγωγή. Ήταν η προϋπόθεση της κοινωνικής μας τάξης πραγμάτων για την οποία ο μοναδικός σκοπός της «ερωτικής ορμής» ήταν η φυσιολογική ανάγκη της αναπαραγωγής· οι άνθρωποι μάθαιναν ότι κάθε άλλο είδος σεξουαλικής δραστηριότητας δεν ήταν «φυσιολογικό».

Ωστόσο το σεξ δεν ήταν τόσο ολοφάνερα συνδεδεμένο με την «ανάγκη για αναπαραγωγή», όπως θα ήθελαν κάποιοι. Ένα παράδειγμα: γιατί δεν είναι απαραίτητος ο γυναικείος οργασμός για να συμβεί η αναπαραγωγή; Άλλο ένα παράδειγμα: γιατί κάποιοι άνθρωποι έλκονται από άτομα του ίδιου φύλου, γιατί ερωτεύονται άτομα του ίδιου φύλου;

Ενώ κάποιοι βιώνουν την «επιθυμία να κάνουν έρωτα» ως μια επιθυμία για ετεροφυλόφιλη συνουσία, κάποιοι άλλοι βιώνουν διαφορετικά συναισθήματα. Στα 1870, δύο Γερμανοί «σεξολόγοι» επινόησαν τον όρο «ομοφυλοφιλία» για να ονομάσουν και να κατηγοριοποιήσουν τη σεξουαλική δραστηριότητα με το ίδιο φύλο· πριν από αυτό, δεν υπήρχε αυτός ο ειδικός όρος. Ο «λεσβιακός έρωτας» είναι επίσης ένας σχετικά πρόσφατος προσδιορισμός, που αναφέρεται στο νησί Λέσβος της Αρχαίας Ελλάδας, που ζούσε στα αρχαία χρόνια η ποιήτρια Σαπφώ, για την οποία υποθέτουμε ότι ήταν λεσβία βασιζόμενοι στα υπέροχα ερωτικά της ποιήματα. Ο Άλφρεντ Κίνσεϋ εξήγησε έξοχα πριν από εξήντα σχεδόν χρόνια, ότι οι όροι «ομοφυλοφιλία» και «λεσβιασμός» πρέπει να χρησιμοποιούνται ως επίθετα για να περιγράψουν δραστηριότητες, και όχι ως επίθετα για να κατηγοριοποιήσουμε τους ανθρώπους – ειδικά επειδή οι άνθρωποι έχουν τη δυνατότητα να αλλάζουν τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό κατά τη διάρκεια της ζωής τους (μερικές φορές περισσότερες από μία φορές).

Είναι δυνατόν η στάση μας ως κοινωνία να ξεπεράσει το όριο της απλής «ανοχής», της ικανότητας να «αποδεχτούμε το λεσβιασμό και την ομοφυλοφιλία» – ώστε να διευρύνουμε την έννοια του «σεξ» και να συμπεριλάβουμε ένα μεγαλύτερο φάσμα επιλογών για τον καθένα; Τι είναι φυσιολογικό στο σεξ;

Η κοινωνία μας θεωρεί ότι το «σεξ» είναι μια «φυσική συμπεριφορά» που αποτελείται από «προκαταρκτικά παιγνίδια», ακολουθούμενα από τη «διείσδυση» και τη συνουσία, και ότι καλό είναι να γίνεται μέσα στο αναπαραγωγικό πλαίσιο της οικογένειας· θεωρεί επίσης ότι ανεξάρτητα από το πόσο «σέξυ» είναι, το σεξ πρέπει «από τη φύση» να καταλήγει στην «πράξη» (την αναπαραγωγική πράξη, δηλαδή, τη συνουσία), η οποία είναι η μόνη πλήρης, «φυσιολογική» έκφραση της «ερωτικής ορμής».

Η ετεροφυλοφιλία έγινε η κυρίαρχη μορφή σεξουαλικότητας πριν από 3.000 χρόνια (δεν ισχύει αυτό που σκέφτονται πολλοί: ότι το σεξ ήταν «ανέκαθεν» το ίδιο, «ήταν πάντα κάπως έτσι»). Παλαιότερα, ο ερωτισμός θεωρούνταν και εκφραζόταν αρκετά διαφορετικά· τα κλισέ που αναφέρονται στο «αρχαιότερο επάγγελμα του κόσμου», σαν να ήταν πάντα οι γυναίκες προορισμένες «από τη βιολογία» να «παρέχουν υπηρεσίες συνουσίας» στους άνδρες ως κύρια πηγή ευχαρίστησης, είναι ιστορικά στερεότυπα που χρησιμοποιούνται για να στηρίξουν την επικρατούσα σεξουαλική ιδεολογία.

Το μεγαλύτερο μέρος του φυσικού ερωτισμού μας έχει διοχετευθεί από την κοινωνική μας τάξη πραγμάτων στις αναπαραγωγικές ιεροτελεστίες, ιεροτελεστίες που καλούμαστε  να επαναλαμβάνουμε ξανά και ξανά με έναν σύντροφο (είτε μέσα στο γάμο, είτε στα πλαίσια αδέσμευτων ατόμων που «συναντιούνται και ζευγαρώνουν»). Η παραδοσιακή ετεροφυλόφιλη σεξουαλική δραστηριότητα μπορεί να είνα όμορφη, γιατί όμως πρέπει να είναι ο μοναδικός αποδεκτός τρόπος με τον οποίο μπορούν να σχετίζονται οι άνθρωποι; Ή να είναι ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο «ο πολιτισμός μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει»; Οι άνθρωποι έχουν ζήσει και αναπαραχθεί μέσα σε διαφορετικά είδη κονωνιών· σκεφτείτε τους αρχαίους Έλληνες (που είχαν μια εντελώς διαφορετική αντίληψη για τη σεξουαλικότητα, τον ερωτισμό, την ηθική), ή τους πολιτισμούς από την Πολυνησία μέχρι τη Βραζιλία, την Αφρική και τη Νότιο Αμερική, που υπήρξαν χωρίς να επιμένουν σε έναν μόνο ορισμό του σεξ, ηθικά αποδεκτό και καλό. Εμείς, ως κοινωνία, πιστεύουμε, όχι μόνο ότι υπάρχει ένας μοναδικός τρόπος με τον οποίο θα έπρεπε να εκφράζεται «όπως αρμόζει» η φυσική σεξουαλικότητα, αλλά επίσης ότι αν δεν κάνουμε κάτι τέτοιο θα πρέπει να χαρακτηριζόμαστε «ανήθικοι»· μόνο ένας τρόπος να κάνουμε σεξ είναι «ηθικός», «σωστός» και «καλός».

Πολλές θεωρίες και πεποιθήσεις που δικαιολογούν τη «φυσιολογικότητα» των ετεροφυλόφιλων αναπαραγωγικών επιθυμιών έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία 2.000 χρόνια – όταν υπήρχε η πίεση να διοχετευτούν όλα τα ερωτικά αισθήματα σε ένα αναπαραγωγικό σενάριο, με τις περισσότερες άλλες δραστηριότητες να ανακηρύσσονται κακές και ηθικά κατακριτέες, συμπεριλαμβανομένου του στοματικού έρωτα.

Είναι άραγε αλήθεια ότι οι λεσβίες ακολουθούν ένα πιο «φυσιολογικό» δρόμο από τους ομοφυλόφιλους άνδρες, ότι οι λεσβίες είναι πιο «φυσικές» από τους άνδρες ομοφυλόφιλους;

Παρόλο που η παρουσία των ομοφυλόφιλων γυναικών γίνεται λιγότερο αισθητή στους δρόμους στις παρελάσεις της Ομοφυλόφιλης Περηφάνιας (Annual LGBT Festival and Parade) –  εκεί συναντά κανείς συχνότερα αντρικές παρέες παρά ζευγάρια γυναικών ή μόνες ομοφυλόφιλες γυναίκες –  στατιστικά, υπάρχουν παγκοσμίως εξίσου πολλές ομοφυλόφιλες γυναίκες  όσο και ομοφυλόφιλοι άνδρες. Πολλές από αυτές τις γυναίκες αναφέρουν ότι βιώνουν τη φυσική σχέση τους με μια άλλη γυναίκα ως απόλυτα φυσιολογική, αν και δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο μοντέλο που ακολουθούν στο σεξ, ούτε (προφανώς) κανένας αναπαραγωγικός στόχος. Δεν είναι ολοφάνερα η συνουσία το σημείο που εστιάζουν· η διείσδυση δεν είναι διαποτισμένη με τον βαρύ συμβολισμό που έχει η ετεροφυλοφιλική διείσδυση μιας γυναίκας από έναν άνδρα – αν και μπορεί να έχει ένα συναισθηματικό συμβολισμό.

Δεν προσπαθώ να ενώσω τη φωνή μου με τις «φιλελεύθερες φωνές» που υποστηρίζουν ότι η ομοφυλοφιλία ή ο λεσβιασμός είναι «ωραίες εναλλακτικές». Μπορεί αυτό να είναι η αλήθεια, αλλά η ιδέα της ανοχής φαίνεται να υπονοεί τη συγκατάβαση, για να διατυμπανίσει αλαζονικά ότι υπάρχει ένας βασικός «καλός» τρόπος να κάνουμε έρωτα, αλλά υπάρχουν και «άλλοι τρόποι» τους οποίους πρέπει να ανεχτούμε ως «εναλλακτικούς», επειδή είμασε καλοί άνθρωποι…ή κάτι τέτοιο.

Στην πραγματικότητα, οι διάφορες αντιλήψεις για το «σεξ» είναι εξίσου καλές· η ιδέα μας για τη σεξουαλικότητα ή τον ερωτισμό μπορεί να επεκταθεί έτσι ώστε «να ανθίσουν χιλιάδες λουλούδια». Μια από τις πιο σημαντικές αλλαγές για να σηματοδοτήσουμε αυτόν τον μετασχηματισμό είναι να καταγγείλουμε την καταπίεση των γυναικών στον παραδοσιακό θεσμό του «σεξ», και να δείξουμε με ποιόν τρόπο τόσο η ανδρική όσο και η γυναικεία σεξουαλική ταυτότητα μπορούν να εννοηθούν με νέους και καλύτερους τρόπους.

Η εξύμνηση της συνουσίας
– τι γίνεται όμως με την ομοφυλοφιλία;

Οι γυναίκες που έχουν ερωτικές σχέσεις με άλλες γυναίκες έχουν πιο πολλούς οργασμούς από τις περισσότερες γυναίκες που έχουν σχέση με άνδρες. Οι άνδρες ακολουθούν έναν διαφορετικό τρόπο σεξ με τους άλλους άνδρες απ’ ότι με τις γυναίκες, και φτάνουν σε οργασμό με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Μας είναι δύσκολο κάποιες φορές να δούμε καθαρά αυτά τα γεγονότα, επειδή μας έχουν μεγαλώσει με την ιδέα ότι το «σεξ» υπάρχει για το σκοπό της αναπαραγωγής (και ότι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η φύση έβαλε στο σώμα των αντρών την «ερωτική ορμή»…)· επιπλέον, η άποψή μου είναι ότι ζούμε με μια ιδεολογική εκδοχή του «σεξ» που έχει περιορίσει όλα τα σεξουαλικά αισθήματα σε ένα αναπαραγωγικό σενάριο, το οποίο εξυμνεί τη συνουσία σε τέτοια έκταση που τώρα πια δυσκολευόμαστε να αποκαταστήσουμε τις σχέσεις μας με τους «άλλους» φυσικούς τρόπους επαφής μας με τον κόσμο.

Γιατί και από που ξεκίνησε αυτή η σεξουαλική ιδεολογία; Ο έλεγχος της σεξουαλικότητας, εκτός από τους πρακτικούς λόγους (για τη διατήρηση της μορφής της κοινωνικής οργάνωσης που όλοι γνωρίζουμε), κατά την πρώτη περίοδο της στροφής προς την πατριαρχία, είχε και πολιτικούς λόγους. Άλλες μορφές σεξουαλικότητας αντιπροσωπεύουν αντίπαλες μορφές κοινωνικής οργάνωσης. Για παράδειγμα, είναι γενικά αποδεκτό από τους μελετητές της Βίβλου ότι οι πρώτες Εβραϊκές φυλές που αναφέρονται στην Παλαιά Διαθήκη δέχονταν την αιδειολειχία και την ομοφυλοφιλία ως ένα αποδεκτό μέρος της ζωής και των σωματικών σχέσεων, το ίδιο και οι γειτονικές κοινωνίες, σύμφωνα με την διάσημη αναφορά του Άλφρεντ Κίνσεϋ για την Σεξουαλική συμπεριφορά του άνδρα. Στην πραγματικότητα, πριν από τον έβδομο αιώνα π.Χ.* η ομοφυλοφιλία και οι άλλες σεξουαλικές δραστηριότητες μπορεί να έχουν συνδεθεί με τις εβραϊκές θρησκευτικές ιεροτελεστίες, όπως συνέβαινε και στις γειτονικές κοινωνίες. Αλλά καθώς οι μικρές και περικυκλωμένες φυλές πάσχιζαν να χτίσουν και να εδραιώσουν την κυριαρχία και την κοινωνική τους τάξη πραγμάτων, συνέδεσαν ολόκληρη την πίστη με την αφοσίωση σε έναν αρσενικό θεό, απαγορεύθηκαν από τον θρησκευτικό κώδικα όλες οι μορφές της σεξουαλικότητας εκτός από εκείνη που είναι αναγκαία για την αναπαραγωγή. Ο Κώδικας Αγιοσύνης, που θεσπίστηκε την εποχή της επιστροφής τους από τη Βαβυλώνια αιχμαλωσία, επεδίωξε να αποκλείσει τις γειτονικές κοινωνίες και να ορίσει κανόνες διαχωρισμού των θρησκευόμενων Ισραηλιτών (τον Εκλεκτό Λαό του Θεού). Τότε ήταν που οι μη ετεροφυλοφιλικές, μη αναπαραγωγικές σεξουαλικές πράξεις καταδικάστηκαν και αποδόθηκαν στους Χαναανίτες, στους ειδωλολάτρες. Αυτές οι δραστηριότητες αρχικά προγράφηκαν ως ένδειξη υποταγής σε έναν άλλο πολιτισμό, ως προσχώρηση στην ειδωλολατρία – και όχι ως «ανήθικα» ή ως σεξουαλικά εγκλήματα, όπως τα θεωρούμε σήμερα. Ήταν πολιτικά εγκλήματα.

Αυτοί οι κώδικες έχουν περάσει γενικά στη θρησκεία και τον αστικό μας κώδικα μέχρι τις μέρες μας. Οι Ιουδαιοχριστιανικοί κώδικες συγκεκριμένα, εξακολουθούν να καταδικάζουν το μεγαλύτερο μέρος της σεξουαλικής δραστηριότητας που δεν έχει ως απώτερο στόχο της την αναπαραγωγή. Ο αστικός κώδικας κατά ένα μεγάλο μέρος προέρχεται από αυτούς τους κώδικες, και οι νόμοι των περισσότερων πολιτειών των ΗΠΑ καταδικάζουν τις μορφές σεξουαλικότητας που δεν περιλαμβάνουν τη συνουσία (μέσα και έξω από το γάμο), ως τιμωρητέα παραπτώματα ή εγκλήματα. Έτσι, η συνουσία έχει θεσμοθετηθεί στην κοινωνία μας ως η μόνη επιτρεπόμενη μορφή σεξουαλικής δραστηριότητας. Επίσης άλλες μορφές της σεξουαλικότητας εκτός από τη συνουσία θεωρούνται στις μέρες μας ψυχολογικά ανώμαλες και μη υγιείς.

Ωστόσο, ο Κίνσεϋ (ο οποίος αρχικά ήταν ένας βιολόγος που είχε ειδικευτεί στη μελέτη κάποιων ειδών σφήκας) εξήγησε ότι ποτέ δεν θέτουμε υπό αμφισβήτηση ολόκληρο το φάσμα των διαφορετικών τρόπων φυσικής επαφής που απολαμβάνουν τα υπόλοιπα θηλαστικά, ούτε τη διανοητική τους υγεία. Εξήγησε επίσης ότι η συνουσία δεν είναι το σημείο εστίασης των σεξουαλικών τους επαφών, αλλά μόνο μια δραστηριότητα ανάμεσα σε πολλές. Ξοδεύουν περισσότερο χρόνο στις αμοιβαίες περιποιήσεις παρά συγκεκριμένα στη σεξουαλική επαφή, όπως περιέγραψαν με λεπτομέρειες η Τζέην Γκούνταλ καθώς και άλλοι ερευνητές των πρωτευόντων θηλαστικών. Επίσης, αρκετά συχνά αυνανίζονται και έχουν ομοφυλοφιλικές σχέσεις. Ανάμεσα στα ζώα για τα οποία έχουν καταγραφεί τέτοιες δραστηριότητες είναι οι αρουραίοι,τα τσιντσιλά, τα κουνέλια, οι σκαντζόχοιροι, οι σκίουροι, τα κουνάβια, τα άλογα, οι αγελάδες, οι ελέφαντες, τα σκυλιά, οι μπαμπουίνοι, οι πίθηκοι, οι χιμπατζήδες και πολλά άλλα. Παρόλο που η κοινωνία μας φαίνεται να θεωρεί ότι η φύση παρέχει τα σεξουαλικά αισθήματα για να εξασφαλιστεί η αναπαραγωγή, και επομένως η συνουσία είναι ή θα έπρεπε να είναι η βασική μορφή της σεξουαλικότητάς μας – ακόμα και αν οι σεξουαλικές επιθυμίες των γυναικών είναι συχνά πιό έντονες την εποχή που οι ίδιες δεν είναι γόνιμες – είναι ολοφάνερο ότι οι άλλες μορφές σεξουαλικότητας είναι εξίσου φυσικές και σημαντικές με τη συνουσία.

* Αν και σύμφωνα με το Jews: Biography of a People του Judd Teller, αυτό συνέβη τον έκτο αιώνα· πρόσφατες αρχαιολογικές ανακαλύψεις ισραηλινών αρχαιολόγων που έγιναν μεταξύ του 1995 και του 2005 ανέτρεψαν αυτές τις πληροφορίες.

Απόσπασμα από το βιβλίο της ΣΙΑΡ ΧΑΙΤ: “Οιδίποδες ΥΠΟ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ”. Μια νέα αντίληψη για την ανδρική σεξουαλικότητα, εκδόσεις Λαγουδέρα
 
 

Μια άλλη άποψη για την ομοφυλοφιλία, με ερωτήματα και θέσεις, που επίσης χρειάζεται ανοιχτότητα στην ανάγνωσή της. H ομοφυλοφιλία, ως σεξουλική δραστηριότητα, παραμένει θέμα ταμπού σπρώχνοντας στο περιθώριο χιλιάδες ανθρώπους που βασανίζονται φοβούμενοι την κοινωνική τους ταπείνωση και απομόνωση καθώς και την διατάραξη της ατομικής τους ταυτότητας.

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η Μαρινα λέει:

    Δεν υπάρχει αποδειξη για τους αρχαίους Έλληνες οτι η αντίληψη για τη σεξουαλικότητα, τον ερωτισμό, την ηθική τους παρότρυνε και στην ομοφυλοφιλία. Άλλωστε οι λέξεις ομοφυλόφιλος παιδόφιλος κλπ ερμηνεύονται σήμερα, εντελώς διαφορετικά και διαστευλώνονται , για να δικαιολογήσουν συμπεριφορές. Ο με την σημερινή έννοια ομοφυλόφιλος, στην αρχαία Ελλαδα, ονομαζόταν κίναιδος και ήταν απορριπτέος. Αυτό που ονομαζεται παιδοφιλία, είναι αντίστοιχο με αυτό που λεμε σήμερα ζωοφιλία. Ζωόφιλος δεν είναι αυτός που κάνει σεξ με ζωα, αλλα αυτος που αγαπα τα ζώα. Παιδόφιλος στην αρχαια Ελλαδα ήταν αυτός που αγαπουσε τα παιδια, με τα ευγενικότερα και τα πιό ιδανικα αισθήματα.
    Αυτα για αρχή

    Μου αρέσει!

    • Ο/Η psycheandlife λέει:

      Δεν είναι θέμα απόδειξης αλλά έχει καταγραφεί ότι η έννοια «ομοφυλοφιλία» ήταν εντελώς διαφορετική στην αρχαία ελληνική σκέψη απ’ ότι στους νεώτερους χρόνους και βεβαίως μέχρι σήμερα.
      Όπως αναφέρει ο Μισέλ Φουκώ στην ιστορία της σεξουαλικότητας, (β’ τόμος): «Οι αρχαίοι Έλληνες δεν αντιθέτουν τον έρωτα για το ίδιο φύλο και τον έρωτα για το άλλο φύλο, σαν δύο αποκλειστικές επιλογές, σαν δύο τύπους συμπεριφοράς ριζικά διαφορετικούς. Οι δαχωριστικές γραμμές δεν ακολουθούν τέτοιου είδους όρια. Αυτό που αντέτασσε έναν άνθρωπο εγκρατή και κύριο του εαυτού του σ’ εκείνον που παραδίνεται στις απολαύσεις ήταν, από ηθική άποψη, πολύ πιο σημαντικό από εκείνο που διέκρινε μεταξύ τους τις κατηγορίες απολαύσεων, στις οποίες προτιμά ο καθένας να αφομοιωθεί.
      … Όταν όλοι μέμφονταν τον Αλκιβιάδη για την ακολασία του, δεν ήταν εξαιτίας της τάδε μορφής της ή της δείνα, αλλά γιατί, όπως έλεγε ο Βίων ο Βορυσθενίτης, «όταν ήταν έφηβος, έπαιρνε τους άντρες από τις γυναίκες τους, κι όταν έγινε νεαρός, έπαιρνε τις γυναίκες από τους άντρες τους».
      … Γραμμικά και απλά σχήματα δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα στην κατανόηση του ιδιόρρυθμου είδους προσοχής που έδιναν, τον Δ’ π.Χ. αι. στον έρωτα για τα αγόρια. Πρέπει να προσπαθήσουμε να επανεξετάσουμε το ζήτημα υπό άλλο πρίσμα, και όχι χρησιμοποιώντας όρους όπως εκείνους της «ανοχής» απέναντι στην «ομοφυλοφιλία». Κι αντί να ψάχνουμε να βρούμε μέχρι ποιού σημείου η ομοφυλοφιλία μπορεί να ήταν ελεύθερη στην αρχαία Ελλάδα, θα πρέπει μάλλον να αναρωτηθούμε με ποιόν τρόπο και με ποιά μορφή η απόλαυση μεταξή αντρών μπόρεσε να αποτελέσει πρόβλημα, πως έγινε και προβλημάτισε, ποιά ιδιαίτερα ζητήματα μπόρεσε να εγείρει και τι είδους συζητήσεις προκάλεσε γιατί με λίγα λόγια, ενώ επρόκειτο για μια πρακτική πολύ διαδεδομένη, ενώ οι νόμοι δεν την καταδίκαζαν με κανένα τρόπο, και ενώ η παραδοχή της ήταν γενικά αναγνωρισμένη, έγινε, εντούτοις, αντικείμενο μιας ηθικής έγνοιας ιδιαίτερης, και ιδιαίτερα έντονης…».

      Όσο για το κίναιδος, κατά Μπαμπινιώτη ορίζεται ο παθητικός ομοφυλόφιλος που σημαίνει ότι δεν ταυτίζεται με τη σημερινή έννοια του ομοφυλόφιλου διότι δεν υπάρχει μόνο παθητική συμπεριφορά σ’ αυτή τη σεξουαλική δραστηριότητα.
      Όσο για την αρχαία Ελλάδα ο αρνητικός αυτός χαρακτηρισμός αφορούσε τη θηλυπρεπή συμπεριφορά, τον ακόλαστο βίο κατά Σωκράτη και γενικά μια έκλυτη ζωή στις απολαύσεις, μια ηθική κατάπτωση.
      Το παιδόφιλος δεν μου είναι σαφές γιατί το αναφέρεις αλλά ναι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι αναφερόντουσαν σε αυτούς που αγαπούν τα παιδιά.
      Προσωπικά, δεν με ενδιαφέρει να υπερασπιστώ την ύπαρξη ή όχι ομοφυλοφιλίας στην αρχαία Ελλάδα, η ουσία του άρθρου δεν είναι εκεί. Αυτό που προσπαθώ να μεταφέρω είναι μια πραγματικότητα που υφίσταται στο σήμερα όπου δεν βρίσκω κανένα νόημα ή λόγο να υπάρχει τόση άρνηση αποδοχής μιας διαφορετικής σεξουαλικής δραστηριότητας που μέσα από τον όρο ομοφυλοφιλία στιγματίζει ανθρώπους που έχουν κάθε δικαίωμα επιλογής συντρόφου του όποιου φύλου.
      Αυτό για μένα είναι το θέμα και όχι η ιστορική προέλευση του όρου γιατί δεν είμαι η κατάλληλη να το υπερασπιστώ ή να το απορρίψω.
      Όπως και να είναι … ευχαριστώ για το σχόλιο.

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s